Mil i legendy oraz Wróżbiarstwo
Księga gości

Kategorie:
Mity i legendy (7)
Wróżbiarstwo (46)
Program nauczania do przedmiotu (2)
Zadania do MiL (6)
Zadania z Wróżbiarstwa (4)
Oceny z Wróżbiarstwa (0)
Oceny z Mitów i Legend (0)
Listy obecności (0)
Tematy zajęć (0)


Archiwum:
2007
Październik



Linki:
szkoły
.:Hogwart - Szkoła w której się uczę;D
o mnie ;)
.:moje zdjęcia ;) - Zdjęcia moje na fotka.pl xD

veronicav - Archiwum Październik 2007

Strona główna
Tematy zajęć

1.O snach i śnie.
2.Piotrowicz Pawłow, H.Berger,K.Frobenius - omówienie.
3.Najważniejsze rodzaje snów.
4.Historia wróżbiarstwa od starożytności.
5.Horoskop i jego zastosowania.
6.Zodiak.
7.Znaki zodiaku.
8.Żywioły znaków zodiaku
9.Kotoptromancja
10.Ultrakrutkie fale duszy
11.Kryształowa kula
12.Sybilla
13.Tradycyjne interpretacje.
14.Wróżenie z dłoni
15.Chiromancja- historia i znaczenie.
16.Opis lini dłoni
17.Typy dłoni
18.Interpretacja
19.Budowa dłoni
20.Główne linie na dłoni
21.Wróżenie z fusów
22.Wróżenie
23.Numerologia
24.Kartomancja i Keromancja
25.Alomancja, Alektromancja,Aromancja
26.Geomancja,Bibliomancja i Astragalomancja.
27.Pedomancja, Miomancja,Ksylomancja,Keromancja.
28.Wyrocznia Delficka
29.Mamir.
30.Życiorys
31.Fineus i Nostradamus
32.Przepowiednie
33.Tarot,jego historia i opis.
34.Wróżby zwierzęce
35.Wróżby roślinne
36.Wróżby z gestów i zachowań
37.Wróżby z przedmiotów
38.Astrologia i jej historia.
39.Współczesna Astrologia.
40.I-Cing
41.Wróżenie z inicjałów
42.Wróżenie z piasku
43.Przedmioty uzywane przy wróżeniu
44.Runy
45.Sennik
46.Słowniczek


2007-10-08 18:10:54
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 44-Runy

Runy są to znaki i symbole zaczerpnięte z najwcześniejszego germańskiego alfabetu – zawsze łączone były z magią i tajemnicą. W języku duńskim słowo roun, a więc Runy, oznaczało „tajemnicę” albo „sekret”.

Istnieje wiele legend o powstaniu run. Między innymi legenda o bogu Odynie, który w poszukiwaniu wiedzy sam odważnie poddał się bolesnemu rytuałowi – przebiwszy swój bok włócznią, Odyn na dziewięć dni zawisł na drzewie życia. Kiedy wiatr poruszał jego ciałem, niektóre gałązki łamały się i spadając tworzyły na ziemi różne wzory, które złożyły się na runiczny alfabet.

Dowody historyczne malują nam nieco inny obraz powstania run i sugerują raczej, że zostały one wynalezione przez śmiertelników zamieszkujących tereny Szwecji i Danii około 200 roku naszej ery.

Runy z początku składały się z różnych znaków najczęściej prostych linii. Używano ich do pisania listów, instrukcji albo do identyfikacji właściciela jakiejś posiadłości.

Od samego początku jednak runom przypisywano magiczne znaczenie. Wikingowie oraz różne plemiona germańskie wykorzystywały je do wróżbiarstwa. Wycinano Runy na meczetach, by uczynić je niepokonanymi w bitwie, wypisywano na amuletach, aby oddalić chorobę i złe czary, i grawerowano na kamieniach nagrobnych, aby zniechęcić rabusiów.

W całej Szwecjo, Norwegii, Danii oraz Anglii do dziś odnaleziono ponad cztery tysiące runicznych inskrypcji, z których większość datuje się od szczytu potęgi wikingów po rok 800 naszej ery. Niestety, rosnąca popularność alfabetu łacińskiego doprowadziła w ciągu ostatniego tysiąclecia do dramatycznego spadku znajomości run. Obecnie, mimo największych starań instytucji takich jak Hogwart, ledwie garść czarodziejów i Mugoli potrafi odczytać tajemnicze znaki, które kiedyś tak wiele kosztowały biednego Odyna


2007-10-08 17:31:44
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 43-Przedmioty uzywane przy wróżeniu

Jak wiecie wiekszosc wrozb ma swoj przedmiot, np. wrozenie z fusow ma szklanke i oczywiscie fusy. Wlasnie wiele wrozb ma przedmiot. Oto przyklady:

Wrozenie z fusow: filizanka (fusy)
Wrozenie z krysztalowej kuli: krysztalowa kula
Wrozenie z piasku: piasek
Astrologia: teleskop lub cos innego
Tarot: karty tarota
Chiromancja: dlonie (ale ludzkie, to zaliczamy do przedmiotow)
Niektore nazwy wrozb w rozszerzeniu sa napisane przedmioty, np.:

Wrozenie z piasku
Wrozenie z fusow
Wrozenie z krysztalowej kuli
Oczywiscie tez przedmiotem moze byc zapisek jak liczba, dlatego do tych przedmiotow mozna zaliczyc:

Wrozenie z inicjalow: literki
Wrozenie z liczb(numerologia): liczby
Przedmiotem moga byc uczucia oraz zjawiska ludzkie, takim jest Sennik. Sen to zjawisko ludzkie, ktore nam przepowiada wlasnie cos. A moze wiesz jaki przedmiot to I Cing? Ja nie powiem, sam zgadnij!



2007-10-08 17:31:10
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 42-Wróżenie z piasku

Wrózenie z piasku nie jest czesto uzywana przez wrozbitow. Polega na wywrozenia czegos z ukladu piasku. Najczesciej wychodza symbole takie jak : serce, obrecze, krzyz, itp. (wiecej symboli na innej lekcji) Wrozenie z piasku nie ma konkretnej nazwy, wiec kazdy ja wymysla, np.: Piskomancja, i to jest bardzo dobra nazwa. Aby wywrozyc cos z piasku nalezy :

Wziac 2 garscie piasku.
Potrzepac go w dloniach.
zrobic szczeline pomiedzy dloniami.
Poruszac dloniami w ruchu tam i spowrotem w odwrotne strony.
Po wysypaniu piasku na ziemie dmuchnac na nia.
Przeczytac co sie wywrozylo

2007-10-08 17:30:19
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 41-Wróżenie z inicjałów

Wróżenie z inicjałów to bardzo prosta technika wróżenia, polegająca na przeczytania czegoś z inicjałów. Chodzi o pierwszą literę imienia i nazwiska, np.: Małgorzata Cygan = M.C.

Ta technika wróżenia nie jest zbyt stara, została stworzona ok. 500 lat temu przez Felles'a co oznacza "stworzyciel wróżb" (tak mówią wróżbici) albo "zwycięstwo" (tak mówią sportowcy Grecji).

Każdej literze alfabetu jest dana jakaś rzecz. Literze imienia dany jest rzeczownik, np.: miłość, sport, nauka, a literze nazwiska jest dany przymiotnik, np.: dobry, zły, nieznany. Jest tylko 5 rzeczowników i 5 czasowników w alfabecie inicjałów.

Poniżej zostanie podany alfabet inicjałów.

|imie|nazwisko

A|sport| wspaniały

B|przyjaźń | wspaniały

C|zycie | miły

D|przyjaźń | zły

E|zycie | dobry

F|nauka | nieznany

G|przyjazn | wspanialy

H|sport | zły

I|sport | mily

J|nauka, milosc | mily

K|zycie | zly

L|przyjazn | mily

Ł|nauka, sport | dobry

M|sport | zly

N|zycie | wspanialy

O|nauka | zly

P|nauka, milosc | dobry

R|sport | nieznany

S|przyjazn|zly

T|zycie|wspanialy

U|przyjazn|dobry

W|zycie|spanialy

X|zycie|dobry

Z|nauka|mily

Napewno zauwazyliscie ze przy literach imienia : J, Ł, P, sa 2 rzeczowniki. Nie wiadomo dlaczego tak jest. Teraz pokaze praktyke wrozenia z inicjalow po kolei :

Wybieramy imie i nazwisko , bierzemy z nich inicjaly.
Szukamy w alfabecie inicjalow ich znaczenie.
Wiemy jaka bedzie jego przyszlosc.
A teraz pokazemy to na jakims dokladnym imieniu i nazwisku.

Wybieram Malgorzata Cygan i biore inicjaly M.C.
Szukam w alfabecie inicjalow znaczenie M=sport, C=mily.
Wiem ze sport jaki bedzie uprawiala Malgorzata Cygan bedzie mily.
I tak wiemy jaka bedzie rzecz pewnej osoby. Jedna uwaga : pomiedzy inicjalami, np.: MC musi byc kropka czyli M.C oraz musi byc po inicjale nazwiska czyli M.C.


2007-10-08 17:29:39
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 40-I-Cing

I-Cing wywodzi się ze zbioru znaków przeznaczonych do wróżenia. Jednak początkowo graficzne symbole ograniczały się do odpowiedzi: tak - nie. Tak - oznaczone zostało przez linię ciągłą, natomiast nie - przez przerywaną. Z czasem pojawiła się potrzeba zróżnicowania przepowiedni, stąd połączono symbole w pary. W ten sposób powstały cztery kombinacje układów dwu ciągłych, przerywanych linii. Następnie do każdej z tych kombinacji dodano jeszcze jedną linię, w wyniku czego powstało osiem trygramów (trójliniowych symboli). Owe osiem trygramów, rychło skojarzono z tym co dzieje się na niebie i ziemi. Uważano również, że symbole nieustannie przekształcają się w inne, wzorem tego co obserwujemy na świecie. Jest to zasadnicza myśl Księgi Przemian Ostateczna zmiana nastąpiła w momencie, gdy te osiem trygramów połączono w pary, w wyniku czego powstały znaki sześcioliniowe, tworzące kombinację 64 heksagramów. Księga Przemian nie jest jedynie księgą wróżb. Pełni ona również rolę księgi mądrości, jako, że zawiera wiele moralnych wskazówek. Określa jak należy postępować by przynieść sobie życiową pomyślność. Owa zmiana nastąpiła za czasów króla Wen, który żył około 1150 roku p.n.e. Opatrzył on dotąd nieme znaki, w jasno sformułowane porady dotyczące właściwego postępowania. W ten sposób, człowiek korzystający z mądrości Księgi Przemian, stawał się współtwórcą własnego przeznaczenia. Tak oto I-Cing przez swoje symbole oraz zasadę zmiany, potrafił odtworzyć przyszłe ruchy i przemiany makrokosmosu. Konfucjusz, oczarowany przenikliwą mądrością Księgi Przemian opatrzył ją swoim komentarzem. Właśnie ta wersja Księgi przetrwałą do naszych czasów. Filozofię I-Cing przenikają idee przemijania, przemiany oraz jedności, pierwotnego świata i teraźniejszego dualizmu ujętego w Tai-Chi - koła podzielonego na stronę jasną i ciemną. Łodygi krwawnika Tradycyjnym narzędziem, za pomocą którego układa się znaki I-Cing, są łodygi krwawnika. Używano do tego celu pięćdziesięciu łodyg. Jedną z nich odkładano na bok i nie brano jej pod uwagę. Pozostałe 49 łodyg, dzielono jednym ruchem na dwie oddzielne kupki. Następnie z prawej sterty, brano jedną łodygę i wkładano między czwarty i piąty palec lewej ręki. Lewą kupkę przejmowano do lewej ręki i prawą ręką, wybierano wiązki składające się z czterech łodyg. Według tradycji, postępuje się tak do momentu, aż w lewej ręce pozostaną najwyżej 4 łodygi. Te, które pozostaną, wkładano między palec środkowy i wskazujący lewej ręki. Podobnie postępowano z prawą kupką. Dopiero teraz sumowano liczbę łodyg, które znajdowały się między palcami lewej ręki. Jeśli procedurę wykona się prawidłowo, wówczas suma wyniesie 9 lub 5. Łodygi te, odkłada się na bok. Pozostałe patyczki zbierano i ponownie dzielono na dwie sterty, powtarzając powyższe czynności od początku. Całą procedurę należy przejść jeszcze dwukrotnie. Za drugim i trzecim razem, suma może wynieść 8 lub 4.

W zależności od kombinacji sum, otrzymujemy:

(5+4+8), (5+8+4), (9+4+4) linię przerywaną, (

5+8+8), (9+8+4), (9+4+8) linię ciągłą,

(5+4+4) pozytywną zmienną - linia ciągła z okręgiem na środku,

(9+8+8) negatywną zmienną - linia ciągła z iksem na środku. Jest to pierwsza, dolna linia heksagramu. Tak więc, by otrzymać pełen znak, należy powtórzyć całą procedurę sześciokrotnie. Rzucanie monet Inną, o wiele prostszą, również tradycyjną, metodą budowania heksagramu, jest rzucanie monetami. Zwyczaj nakazuje, by używać są do tego chińskich monet z brązu z dziurką wewnątrz, lecz do tej metody nadaje się każdy inny bilon. Wynik z jednego rzutu wszystkimi trzema monetami, jest budulcem jednej linii heksagramu. Stąd czynność tę należy powtórzyć sześciokrotnie. Stronę monety z napisem, traktuje się jako jing i oznacza się rytualną liczbą 2, stronę odwrotną traktuje się jako jang i posiada ona wartość równą 3. Jedynymi możliwymi wynikami są 6, 7, 8 i 9, gdzie: sześć - linia negatywna zmienna, siedem - linia ciągła jang, osiem - linia przerywana jing, dziewięć - linia pozytywna zmienna. Każdy z 64 heksagramów, opatrzony jest bardzo zawiłym komentarzem. Podczas wróżenia z Księgi Przemian, należy brać pod uwagę ogromną wiedzę w niej zawartą. Niezbędne jest też odpowiednio bogate doświadczenie.



2007-10-08 17:28:37
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 45-Sennik

Sennik jest zbiorem najczęściej spotykanych marzeń sennych, który zawiera dużą liczbę symboli sennych i ich interpretacji. Senniki próbują tłumaczyć podstawowe symbole występujące w snach, jednak dokonana na ich podstawie interpretacja musi być powiązana z ogólną sytuacją śniącego i każdy sen należy interpretować oddzielnie. Nie ma jednoznacznej recepty jak należy odczytywać poszczególne symbole. Senne marzenia to odbicie naszych codziennych trosk i naszych niecodziennych marzeń - to twórczość naszej podświadomości. Senne marzenia to ogół świadomych procesów psychicznych, zachodzących podczas snu. Niektóre zmysły podczas snu pozostają czynne (np. zmysł słuchu, powonienia, liczne dziedziny wewnętrznego i zewnętrznego zmysłu dotyku) tak, że niewygodne ułożenie ciała wywołać może sen o spętaniu, zapach spalenizny, sen o niebezpieczeństwie pożaru; dźwięki i szmery jakie oddziaływują na śpiącego mogą się złożyć na marzenia senne. Często stany chorobowe organizmu odbijają się w marzeniach sennych, np. cierpiący na trudności w oddychaniu śnią o dyszących zmorach. Treścią snów są często wspomnienia przeżyć minionych. Według psychoanalizy senne marzenia są wyrazem życzeń jakie żywimy na jawie. Marzenia senne odgrywały dużą rolę w wierzeniach religijnych, przypisywano im charakter proroctwa. Od zarania ludzkości snom przypisywano duże znaczenie. Ich interpretacją zajmowali się wróżbici, magowie i kapłani. Senniki znane były już w starożytności, kiedy to tłumaczenie snów (oneiromancja) odgrywało wielką rolę w przepowiadaniu przyszłości. Opierało się ono na wierzeniu, że we śnie dusza opuszcza ciało i od duchów zmarłych otrzymuje proroctwa. Należało ono do obowiązków kapłańskich, podobnie jak dziś u ludów pierwotnych. Tłumaczenie snów odgrywało znaczącą rolę w podejmowaniu decyzji politycznych i osobistych oraz w inspiracjach twórczych. W zracjonalizowanym świecie przywiązywanie wagi do znaczenia snów uważane było za zabobon. Dziś jednak obserwuje się powrót do analizowania marzeń sennych. Sen jest czasem odpoczynku, odprężenia i relaksu zarówno fizycznego jak i umysłowego. Czy tylko tym? Sen - (łac. somnus), fizjologiczny stan występujący w regularnych odstępach czasu, w którym świadomość w znacznej części lub zupełnie zanika. Za bezpośrednią przyczynę snu uważa się zmęczenie ośrodków nerwowych, względnie czynność specjalnych ośrodków nerwowych snu, które działają okresowo. Podczas snu powieki są zamknięte, źrenice zwężone, gałki oczne zwrócone ku górze i na wewnątrz, tętno i oddychanie zwolnione. Sen początkowy jest najgłębszy, potem głębokość snu obniża się. Potrzeba snu największa jest u osesków i w wieku niemowlęcym, starsze dzieci potrzebują 9 - 10 godzin snu na dobę, dorośli 5-7 godzin, starzy śpią znacznie krócej. Naukowcy dowodzą, że sen jest niezwykle ważnym i nieodzownym elementem ludzkiej egzystencji. Jest nośnikiem informacji, specyficzną formą aktywności naszej świadomości. W nocy człowiek przerywa swoją normalną aktywność i następuje emocjonalne wyciszenie. Ciało jest rozluźnione, a osobowość nie zajmuje się analizowaniem rzeczywistości. Dzięki absolutnej wewnętrznej ciszy do głosu dochodzi podświadomość człowieka. To ona informuje świadomość uwolnioną z emocjonalnego zamętu oraz przekazuje dane o aktualnych psychicznych i fizycznych możliwościach. Czy jest to naukowo potwierdzone? Trudno dać jednoznaczną odpowiedź, gdyż samo zjawisko snu zaczęto poddawać naukowym analizom dopiero od niedawna.

2007-10-08 17:27:49
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 7 -Zanki zodiaku

ZNAKI ZODIAKU:

Baran (20 lub 21.III - 20.IV) - kochają walkę, z trudem podporządkowują się innym. Są prostolinijni, szczerzy i dowcipni. Znakowi Barana patronuje Mars.

Byk (21.IV - 21.V) - dążą do otaczania się luksusem, jednocześnie charakteryzuje ich pracowitość i skłonność do oszczędzania. Patronką tego znaku jest Wenus.

Bliźnięta (22.V - 21.VI) - patronuje im Merkury, dzięki czemu ludzie urodzeni w tym znaku mogą się spodziewać gwałtownych zmian w życiu. Osoby te są towarzyskie i otwarte.

Rak (22.VI - 22.VII) - osoby te cechuje delikatność, wrażliwość, a jednocześnie dość zmienne usposobienie. Rakiem opiekuje się Księżyc.

Lew (23.VII - 22.VIII) - opiekę nad tym znakiem według astrologii sprawuje Słońce. Ludzie spod znaku Lwa są prawdomówni, szczerzy, odważni i odpowiedzialni, potrafią sprawnie organizować pracę i sprawować kierownicze stanowiska.

Panna (23.VIII - 22.IX) - w tym znaku rodzą się osoby pilne, ostrożne i pracowite. Nie lubią improwizacji, starannie planują swoje życie. Uosabiają opiekuńczość i cierpliwość. Ich planetą jest Merkury.

Waga (23.IX - 22.X) - to znak ludzi spokojnych, kochających piękno i harmonię. Dostosowują się do norm panujących w grupie, na której im zależy. Znakiem tym opiekuje się Wenus.

Skorpion (23.X - 22.XI) - to ludzie wymagający, surowi dla siebie i innych, o zmiennym charakterze. Mają wiele energii i odwagi, której dodaje im dominująca planeta - Mars.

Strzelec (23.XI - 21.XII) - opiekuje się nim planeta Jowisz. Osoby spod tego znaku wyróżniają się entuzjazmem, radością i pogodą ducha. Jednocześnie mają wielkie poczucie sprawiedliwości. Koziorożec (22.XII - 20.I) - w tym znaku rodzą się ludzie trudni, zamknięci w sobie, oschli, starannie dobierający przyjaciół, a jednocześnie wierni i opiekuńczy. Ich planetą jest Saturn.

Wodnik (21.I - 21.II) - osoby te nienawidzą rutyny, sztywnych reguł, obowiązków. Kochają wolność, odkrywcze pomysły, improwizację. Patronuje im Księżyc.

Ryby (21.II - 20.III) - planetą opiekującą się tym znakiem jest Jowisz. Ryby są łagodne, opiekuńcze i zgodne, towarzyskie i odpowiedzialne, chociaż jednocześnie cechuje je upór.



2007-10-08 17:27:10
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 8 -Żywioły znaków zodiaku

Znakami zodiaku rządzą cztery żywioły, tworzące cztery grupy po trzy znaki:

ZNAKI OGNIA: Baran, Lew i Strzelec - życie osób spod tych znaków to walka, zmaganie się z losem i innymi ludźmi. Cechuje je dynamizm i temperament.

ZNAKI POWIETRZA: Bliźnięta, Waga i Wodnik - należący do tej grupy żyją marzeniami, ideałami, przedkładają udzielanie się w towarzystwie nad rutynowe obowiązki, którymi szybko się nudzą.

ZNAKI ZIEMI: Byk, Panna i Koziorożec - spod tych znaków wywodzą się realiści z uporem dążący do osiągnięcia wytkniętego celu: pracowici, ambitni i uparci, często zamknięci w sobie i milczący.

ZNAKI WODY: Ryby, Rak i Skorpion - urodzeni pod tymi znakami to ludzie staranni, pracowici, często obdarzeni talentami plastycznymi. Dokładni we wszystkim, co robią. Nierzadko kłótliwi i uparci, przekonani o swojej racji.

Oczywiście, metoda taka przy całej swojej prostocie, nie jest w stanie odzwierciedlić prawdziwego indywidualnego charakteru człowieka. Dlatego przy wykreślaniu horoskopów osobistych bierze się pod uwagę wiele innych elementów, przede wszystkim dom, w którym znajdowała się planeta w chwili przyjścia danego człowieka na świat. Horoskop jest efektem podziału sfery niebieskiej na podstawie miejsca urodzenia i lokalnego czasu gwiezdnego. Współcześni astrolodzy, tworząc horoskopy lub kosmogramy zwracają uwagę na potencjalne talenty i umiejętności człowieka, jego słabe i silne strony charakteru, a także nieuświadomione wcześniej predyspozycje zawodowe i społeczne. Kosmogram nie jest bowiem przepowiednią przyszłości, lecz swego rodzaju scenariuszem.



2007-10-08 17:26:31
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 39-Współczesna Astrologia.

Obecnie kwestia astrologii nie może być uważana jako nieistotna. Rozpowszechnienie horoskopów w mass mediach, a zwłaszcza w popularnych tygodnikach jest znaczące i niektórzy twierdzą, że świadczy to o rosnącym zapotrzebowaniu na usługi astrologiczne. Wpływa ona też czasami na politykę (z rad astrologów korzystali m.in. Adolf Hitler i Ronald Reagan). Jako hobby traktował ją Albert Einstein. Astrologia jest traktowana przez naukę jako pseudonauka. Współcześni astrologowie mniej zajmują się prognozowaniem, a większy nacisk kładą na analizę osobowości, jako pewnego rodzaju doradcy życiowi. W latach 60. naukowcy z NASA odkryli, że planety będące w koniunkcji lub opozycji do Słońca wzmacniają siłę burz magnetycznych. Według niektórych naukowców, wyrzucane z takich burz cząsteczki poruszające się z ogromną prędkością mogą wpływać na fizjologię oraz system nerwowy rodzących się istot. Astrologia nazywana jest czasem "wiedzą królewską". Królewskość jej bierze się jednak nie od wyższości nad innymi dziedzinami (jak często błędnie się uważa), lecz z historycznych zaszłości. Od początku bowiem nielicznych wówczas astrologów można było znaleźć tylko na dworach królów i władców.


2007-10-08 17:25:48
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 38-Astrologia i jej historia.

Astrologia (z gr. αστρολογία = άστρον + λόγος, dosłownie "nauka o gwiazdach") - paranauka, odmiana wróżbiarstwa opierająca się na założeniu, że istnieje bezpośrednia korelacja między zjawiskami na niebie a losem poszczególnych ludzi i wydarzeniami na Ziemi. Zawiera elementy nauk humanistycznych, w tym głównie psychologii i socjologii. Jest najstarszym systemem psychologicznym świata. Astralistyka stwierdza, że we wszystkich kulturach świata zjawiska meteorologiczne, astralne, kosmiczne wywierają na ludzi przemożny wpływ, człowiek uważa je za znaczące lub decydujące o jego losie. Od astrologii odróżnia się astrolatrię, czyli kult gwiazd i planet, uważanych za demony bóstwa lub ich siedziby. Dnia 20 marca, głównie w Stanach Zjednoczonych, obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Astrologii. Data ta związana jest z wejściem Słońca do znaku Barana, co w astrologii jest uważane za początek nowego roku.
Historia astrologii

W starożytności nie występowało rozróżnienie pomiędzy astronomią, a astrologią w dzisiejszym rozumieniu tych pojęć. Mikołaj Kopernik we wstępie do swojego epokowego dzieła "O obrotach" pisze o "Nauce, którzy jedni zowią astrologią, inni astronomią, a wielu sposród starożytnych szczytem matematyki". Dopiero pokasowanie w XVIII w. katedr astrologii na uniwersytetach zepchnęło ją do roli gazetowej pseudonauki. Dotąd była uważana raczej za ukoronowanie wszelkiej wiedzy. Astrologii używano przede wszystkim do prognozowania pogody oraz wyznaczania "szczęśliwych dni". Większe przepowiednie, jeśli były trafne, przynosiły sławę i bogactwo. Nietrafione niejednokrotnie kończyły się stryczkiem. Stąd astrolodzy dbali o to by były dostatecznie niejasne i pozostawiajace większą możliwość interpretacji. Pierwotnie uważano, że ciała niebieskie reprezentują na niebie władców ziemskich. W pierwszym tysiącleciu przed n.e. ugruntował się pogląd związany z wróżbiarstwem, że indywidualne losy władców mogą być odczytane z położenia ciał niebieskich. Powstał zodiak. Mezopotamia - tu znajdują się najdawniejsze korzenie astrologii. Sumerowie w 2. tysiącleciu przed n.e., bazując na obserwacjach astronomicznych, stworzyli świątynię schodkową wykorzystując budowlę wieżową zikkurat (zigurat) w Ur (Uruk), której siedem kondygnacji symbolizowało 7 (liczba magiczna) ciał niebieskich, wędrujących na tle tak zwanych gwiazd stałych. Są to: Księżyc, Słońce, Wenus, Merkury, Mars, Jowisz i Saturn. Taka świątynia miała umożliwiać kapłanom kontakt z siłami nadprzyrodzonymi. Gwiazdozbiory zostały wyodrębnione i nazwane, niebo podzielono na trzy sfery, był znany syderalny Księżycowy pas zodiakalny. Wierzono, że ruch ciał niebieskich odbywa się pod wpływem bóstw. Prognozy astrologiczne dotyczyły królów, władców, a więc były związane z losami narodów. Określenie Chaldejczyk w odniesieniu do Babilończyków stało się synonimem astrologa. Egipt - od 2778 roku przed n.e. posługiwano się kalendarzem najdokładniejszym w starożytności. Rozpoznano powiązanie spodziewanego przyboru Nilu ze wschodem gwiazdy Syriusz. Wiele prognoz politycznych starano się wyprowadzić z położenia tej gwiazdy. Od Chaldejczyków skomplikowana wiedza astrologiczna dotarła do kapłanów Thota, który był uważany za bóstwo Księżyca. Powstał zodiak egipski. Ameryka - Aztekowie i Majowie stworzyli 260-dniowy kalendarz księżycowy służący do obliczania terminów świąt religijnych. Rozplanowanie miasta Cuzco wykazuje pewne związki z pasem zodiakalnym. Chiny - państwie środka - cesarz był czczony jako przedstawiciel nieba. Astrologia chińska stworzyła 28-dniowy kalendarz księżycowy oraz wyodrębniono pas zodiakalny. Chińscy astrologowie obserwowali już przed n.e. kometę Halley'a, a od 28 roku przed n.e. plamy na Słońcu. Powstał zodiak chiński. Indie - w drugim tysiącleciu przed n.e. teksty Wedy zawierają powiązania obserwacji astronomicznych z systemem filozoficznym i obrzędami religijnymi, w tym również z reinkarnacją. Astrologia była uważana za najwyższy stopień wiedzy. Europa - około 2000 przed n.e. powszechnie znana potężna budowla megalityczna (kromlech) Stonehenge była prawdopodobnie miejscem kultu, związanym z obserwacjami ciał niebieskich, przede wszystkim Słońca i Księżyca. Powstał zodiak celtycki. Starożytna Grecja - dopiero Simplikios wprowadził rozróżnienie pomiędzy astrologią (dawniejszą), a astronomią. Grecy przejęli od Babilończyków pojęcie planet, jednak Słońce traktowali jako najważniejsze. Po włączeniu Grecji do cesarstwa rzymskiego astrologia znajduje odbicie w alchemii, gnozie, manicheizmie. Chrześcijaństwo - opierając się na Biblii potępiało wszelkie wróżbiarstwo, w tym Chaldejczyków i astrologię. Tertullian (Tertullianus) ostrzega przed astrologią. Jednak w średniowieczu znane były księgi astrologiczne, na przykład rękopis nr 3731 z roku 1431 z kolekcji Harleian - jest to zbiór rękopisów w Muzeum Brytyjskim zgromadzony przez Roberta Harley'a i jego syna Edwarda w początku XVIII wieku. Renesans i Humanizm powołując się na źródła hellenistyczne przyczynia się do ponownego rozwoju astrologii. Wielcy astronomowie często zajmowali się astrologią (Kopernik, Tycho de Brahe, Galileusz, Johannes Kepler), jednak uważali taką działalność za niegodną astronoma. Aż do pojawienia się romantyzmu astrologia zachowuje swe znaczenie w najwyższych warstwach społecznych.



2007-10-08 17:25:18
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 36-Wróżby z gestów i zachowań

Ten rodzaj wróżb jest obecnie dość popularny i często stosowany jako zwyczajowy zabobon-zabawa. Każdy zna przecież odpukiwanie w niemalowane drewno lub spluwanie dla ochrony przed spełnieniem się złych myśli lub złego słowa. Istnieją także inne przesądy związane z zachowaniami. Nie należy na przykład witać się przez próg, ponieważ przynosi to pecha. Gdy wracamy do domu po zapomnianą rzecz, powinniśmy usiąść, ponieważ w przeciwnym razie to, co zamierzaliśmy zrobić, nie uda się. Wiele wróżb dotyczy tylko panien i ma związek z zamążpójściem. Panny nie powinny siadać na rogu stołu, ponieważ wróży to zostanie starą panną. Mierzenie cudzej sukni ślubnej lub obrączki oznacza, że dana panna nie wyjdzie za mąż. Złym znakiem jest opowiadanie złego snu prze śniadaniem, ponieważ może się on spełnić. Jeżeli natomiast nie pozna cię ktoś znajomy, oznacza to że będzie się bogatym. Popularne jest także trzymanie kciuków na szczęście.

2007-10-08 17:24:21
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 37-Wróżby z przedmiotów

Za przedmiot o największej mocy uważane było lustro. Wierzono, że może się w nim ukazać twarz zmarłej osoby, ukochany lub duch. Często używano go do wróżb andrzejkowych. Za najbardziej powszechną wróżbę uznaje się rozbicie lustra, które ma wróżyć albo siedem lat nieszczęścia, albo siedem lat niespełnionej miłości. Także rozsypanie soli ma znaczenia wróżebne - zwiastuje kłótnię w domu. Jeżeli natomiast nagle stanie zegar mówi się, że ktoś umarł. Popularne jest także łapanie się za guzik na widok kominiarza. Trzeba wtedy pomyśleć życzenie, które ma się spełnić. Jeżeli przebywamy w miejscu, do którego chcielibyśmy kiedyś wrócić, powinniśmy wrzucić monetę do rzeki lub fontanny znajdującej się w pobliżu.



2007-10-08 17:23:40
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 35-Wróżby roślinne

Interpretacje wróżb roślinnych ograniczają się głównie do znaczeń pozytywnych - nie ma roślin, które przynosiłyby pecha. Najbardziej znaną "rośliną szczęścia" jest czterolistna koniczyna; ten kto ją znajdzie ma zapewnione szczęście i pomyślność. Podobne znaczenia mają inne rośliny: pięciopłatkowy bez i zrośnięty kłos. Ich znalezienie, podobnie jak znalezienie koniczyny, jest gwarancją szczęścia. Symboliczne znaczenia ma także jemioła. Już od czasów celtyckich była ona w Europie rośliną kultową, przede wszystkim wtedy, gdy rosła na świętym drzewie - dębie. Jemiołę mogli ścinać tylko kapłani i tylko złotym narzędziem, ponieważ narzędzie wykonane z innego metalu mogło osłabić jej właściwości. Czyniono to w szósty dzień cyklu księżycowego i pod żadnym pozorem nie można było dotknąć gałązką ziemi. Jemioła traktowana była jako lekarstwo na większość chorób. Obecnie wierzy się, że jeżeli zakochani pocałują się pod jemiołą, szybko się pobiorą, a ich związek będzie udany. Znana jest także tradycyjna wróżba z liści akacji. Panna lub kawaler, myśląc o ukochanej osobie, zrywali pojedyncze liście akacji recytując przy tym: "Kocha, lubi, szanuje, ni chce, nie dba, żartuje, w mowie, w myśli, w sercu, na ślubnym kobiercu". Ilość liści decydowała, na których słowach wróżący miał się zatrzymać.



2007-10-08 17:23:10
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 34-Wróżby zwierzęce

Zgodnie z tradycją zwierzęta uważano zawsze za pomocne we wróżeniu. Uczestniczyły one na przykład we wróżbach andrzejkowych; wierzono także, że w Wigilię mówią ludzkim głosem, a niektóre, takie jak chociażby pszczoły, uznawano za dar boży i otaczano szczególnym kultem. Zwierzęta mają różne znaczenia symboliczne - mogą wróżyć zarówno szczęście jak i pecha. Szczególnie wierzono w magiczną moc ptaków. Jaskółki uważano za zwiastuny wiosny, a ten, kto pierwszy zobaczył przylatującą jaskółkę, miał zapewnione powodzenie. Jednak jeżeli podpatrywał ptaka wlatującego do gniazda, mógł stracić wzrok. Zabicie jaskółki lub zrobienie jej krzywdy wróżyło choroby i nieszczęścia. Szczęście zwiastowały także jaskółki siedzące pod okapem. Podobnie ma się sprawa z bocianami. Tak jak jaskółki uważane były one za zwiastun wiosny. Kto pierwszy zobaczył bociana, miał zapewnione szczęście, ale ten, kto zobaczył go stojącego w gnieździe, brał to za zły znak. Także puste gniazdo zapowiadało nieszczęście, podobnie jak skrzywdzenie bociana lub zabicie go. Pannom lecący bocian wróżył rychłe zajście w ciążę. Pecha przynosić miał także czarny kot przebiegający w poprzek drogi, jak również zabicie pająka.



2007-10-08 17:22:37
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 20 -Główne linie na dłoni

Główne linie na dłoni:

1. linia życia - od podnóża Jowisza, łukowato obejmuje wzgórze Wenus - oznacza siły witalne człowieka, długość życia

2. linia głowy - od podnóża Jowisza w kierunku wzgórza Marsa dużego na polu księżycowym - możliwości intelektualne, nauka

3. linia serca - od skraju dłoni od wz.Merkurego w kierunku wz.Jowisza - zdolność do wyrażania uczuć, miłości, przyjaźni, nawet posiadania pasji życiowych

4. linia przeznaczenia, linia losu, linia Saturna - od bransolety do wz.Saturna - cel życia, sens działań, powodzenie lub jego brak

5. linia pomyślności - od bransolety do wz.Apolla,Słońca - sława, bogactwo, szczęśćie,zdolności artystyczne

6. linia intuicji - od bransolety do wz.Merkurego po wz.Księżyca - dobra intuicja, zdolności jasnowidzenia

7. linia zdrowia - równolegle do linii intuicji, jeśli jest należy uważać na zdrowie

8. linie Izydy - na skraju dłoni - zdolności telepatyczne, jasnowidzenie

9. linie podróży - na skraju dłoni, równoległe, jeśli dochodzi do nich linia z resety to oznacza emigrację

10. linie partnerstwa - między linią serca a podstawą małego palca - oznaczają związki trwałe, małżeńskie lub długo albo mocno zaznaczone w naszym życiorysie

11. Inne:

a) Pierścień Saturna otacza wz.Saturna - samotność, zahamowania, lęki

b) Pierścień Salomona - u podnóża palca Jowisza - kierowanie się wyższymi celami, kapłaństwo, mistyka

c) Pas Wenus - otacza wz.Saturna i wz.Słońca - namiętność, kobiecość, ale i dobroć

d) Pierścień Słońca - artystyczne uzdolnienia, sukcesy

e) Bransoleta resceta - linie u nasady dłoni,

3 bardzo dużo szczęścia i bardzo długie życie Linie mogą być bardzo wyraźne lub słabe, delikatne, pojedyncze lub podwójne, z rozwidleniami lub bez, proste lub faliste.To wszystko należy uwzględnić przy interpretacji, czytaniu dłoni. Obok linii głównych istnieją linie tzw.drugorzędne, które należy też brać pod uwagę, tak jak znaki znajdujące się na liniach i pomiędzy nimi.

Znaki na dłoniach:

Kwadrat - ma znaczenie ochronne, łagodzi niekorzystne wpływy, może oznaczać wielu przyjaciół, jest symbolem równowagi i energii życiowej

Prostokąt - ma podobne znaczenie , jak kwadrat , jest też symbolem ochrony

Trójkąt - jest bardzo korzystnym znakiem, oznacza równowagę, sukces, karierę, inteligencję, uzdolnienia

Krzyż - jeśli ramiona są równe, a rysunek wyraźny jego działanie jest korzystne, przy różnej długości wskazuje na niepomyślność Gwiazda - w zależności od miejsca uważana jest za znak korzystny lub nie

Punkty i Koła - białe korzystne, czerwone i czarne mogą oznaczać chorobę

Łuki - korzystny w przypadku łuku skierowanego do góry lub do środka dłoni

Widełki - korzystny tylko w niewielu przypadkach' zależy od miejsca

Kąty - korzystny jeśli dłuższe ramie skierowane do góry lub do środka

Gałązki - ku górze dobrze, w dół źle

Kreski - przeszkody

Kratka - trudności, problemy Łańcuszek - walka o przetrwanie Wyspy - zatrzymanie, kłopoty

Dziury - choroby Symbole liter - B korzystne, a np. A, O złowieszcze

Omówienie Wzgórz Najlepiej jeśli wzgórza są jednakowej wielkości, zharmonizowane ze sobą, gdy są zbyt wypukłe oznaczają przerost ambicji, działań, chęć dominacji, całkowity brak wzgórz jest też niekorzystny, bo oznacza bierność, apatię, czasami brak powodzenia i zdolności.

1. Wzgórze Wenus - (pod kciukiem) - układy partnerskie, przyjacielskie, sfera erotyczna

2. Wzgórze Jowisza - (pod palcem wskazującym) - umiejętności działań społecznych, prawniczych, humanistycznych, możliwość dużego rozwoju intelektualnego, duchowego, jest to typ społecznika o dużym autorytecie, ktoś taki może interesować się filozofią i religią

3. Wzgórze Saturna - (pod palcem środkowym) - praktyczny stosunek do życia, działanie, powodzenie, sukcesy, logiczne myślenie, zdolności matematyczne,(duże znaczenie mają znaki na wzgórzu i tak: np.krzyż - wypadki, gwiazda - przeznaczenie, trójkąt - parapsychologia, centryczne koła - powodzenie)

4. Wzgórze Słońca - (pod palcem serdecznym) - dusza artysty, wielka niezależność, indywidualność, zdolności twórcze, umiłowanie piękna w wielu dziedzinach życia

5. Wzgórze Merkurego -(pod małym palcem) - zdolności dziennikarskie, umiejętność przekazywania informacji, spostrzegawczość, pomysłowość, zaradność, umiejętne zdobywanie pieniędzy, zdolności do handlu, medycyny, tworzenia wynalazków

6. Wzgórze Marsa - (pozytywny , górna część Wzgórka Wenus ) aktywność, odwaga, śmiałość, zimna krew, nie zna strachu, duma

7. Wzgórze Księżyca - (zewnętrzna strona dłoni, po drugiej stronie od Wzgórza Wenus ) - nasza podświadomość, świat intuicji, marzeń, halucynacji, fantazji, tęsknot za przygodami, życie rodzinne, łagodność, delikatność, wrażliwość

8. Wzgórze Urana - (na dole dłoni , pomiędzy W.Księżyca a W.Wenus) - niekonwencjonalny sposób myślenia, racjonalizatorstwo Wszystkie wzgórza należy rozpatrywać w powiązaniu ze sobą, zwraca się szczególnie uwagę na nadmiernie wypukłe lub wklęsłe, twarde i miękkie, a także jakie znaki się na nich znajdują. Bardzo ciekawym znakiem na dłoni jest tzw.Trójkąt Neptuna , zwany też Okiem Boga utworzony z linii Przeznaczenia, linii Merkurego, linii Głowy - duży oznacza bogate życie wewnętrzne, uzdolnienia parapsychiczne, a mały - dobroć połączoną z naiwnością, ale ogólnie uważa się za znak ochronny.

Jakie znaki na dłoni uważa się za szczególnie szczęśliwe, jak wygląda taka "Dłoń szczęśliwca"?

1. Wielkość i kształt dłoni mają mniejsze znaczenie, zarówno mała jak i duża dłoń może być ręką szczęścia (większe znaczenie mają znaki i linie na dłoni).

2. Linie są długie i wyraźne, bez przerw, załamań, wysp, przecięć innymi liniami.

3. Wyprostowana dłoń nie posiada tzw. Dołka, jest prosta, zaznaczają się na niej tylko Wzgórza.

4. Wzgórza są zaznaczone, ale nie są zbyt wybujałe, chyba, że jest zaznaczone wzgórze szczególnych zdolności.

5. Dobrze zaznaczony jest Wzgórek Merkurego (odpowiada za finanse) i Wzgórek Jowisza (odpowiada za wiedzę).

6. Linia losu jest prosta, długa i nie przerwana.

7. Znajdują się szczęśliwe znaki trójkąty, kwadraty, prostokąty.

8. Linie życia, głowy, serca są wyraźne i długie, nie przecięte.

9. Dobrze zaznaczone są rescety, najlepiej w liczbie 3, a na Wzgórzu Księżyca znajduje się linia intuicji. Skoro istnieją oznaczenia "szczęścia" na dłoni, to czy można tam odczytać również znaki mówiące o problemach, kłopotach, zagrożeniach?

1. Dużo poprzerywanych linii, linie niewyraźne, jakby zamazane.

2. Linie łańcuszkowe, z wyspami, kropkami.

3. Płaski zupełnie wzgórza, zwłaszcza Jowisza i Merkurego.

4. Mocno zaznaczone wzgórza Marsa i linia Marsa.

5. Gwiazdki z wyjątkiem tej na Wzgórzu Jowisza.

6. Nierówne ramiona krzyżyków.

7. Czarne i czerwone kropki.

8. Gałązki i linie opadające w dół.

9. Na palcach równoległe linie świadczące o utracie energii.

10. Połączenie linii głowy i życie w jednym punkcie z linią serca (szczególnie niebezpieczne dla kierowców i osób mających kontakt z metalem). Czy w ciągu życia linie na ręce się zmieniają? Tak, nie można powiedzieć, ze linie są niezmienne, ulegają one zmianą i dlatego warto je obserwować, aby wiedzieć, w którą stronę zmierzamy, pojawiają się tez znaki ostrzegające, które powinno się wziąć pod uwagę np. przed podróżą.

Czy na dłoni znajdują się znaki mówiące o zdolnościach do wróżenia?

1. Zaznaczone jest "oko Boga", tzw. "szczęśliwy trójkąt".

2. Trójkąt na końcu linii głowy.

3. Linia intuicji na Wzgórzu Księżyca.

4. Rozbudowane Wzgórze Księżyca.

5. Krzyżyki o równych ramionach między linią głowy i linią serca.

6. Pas Saturna - linia pod palcem środkowym.

7. Oko Salomona - trójkąt na linii serca pod Jowiszem.

8. Magiczny kwadrat na środku dłoni.

9. Linia życia rozdwojona na końcu.


2007-10-08 17:22:05
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 20-Budowa Dłoni

Budowa dłoni:

1. dłoń płaska - trwałe przekonania, rozwaga, brak umiejętności dyplomatycznego załatwiania spraw

2. dłoń wklęsła - brak pewności siebie, skrytość, walka ze światem

3. dłoń duża - precyzyjne prace, można na takiej osobie polegać

4. dłoń mała - człowiek zaangażowany w "wielkie sprawy", wielkie ambicje, wysoko mierzy

5. dłoń szeroka - człowiek pracowity, praca jest dla niego bardzo ważna

6. dłoń smukła - taki człowiek robi tylko to, co lubi lub musi, nie lubi robić nic za kogoś innego

7. dłoń umięśniona - dużo energii, przy braku taktu

8. dłoń pulchna - wrażliwy, delikatny, może szukać pomocy u innych

9. dłoń koścista - oschły, podejrzliwy

Skóra na dłoni:

1. gładka - wrażliwość

2. wilgotna - nerwowość

3. pomarszczona - oschłość

4. sucha - opryskliwość

Kolor dłoni:

1. różowy - zrównoważony, pogodny, zdrowy

2. czerwony - emocje

3. żółty - zazdrość, kłopoty z wątrobą

4. złoty - energia, samodzielność

5. blady - bezradność

6. biały - wyrozumiały

7. ziemisty - uparty

8. siny - mściwy

Włosy na dłoni:

1. drobne, delikatne, puszek - pogodne usposobienie

2. rozproszone małe, łamliwe - wewnętrzny niepokój

3. grube - osoba o gniewnym, wybuchowym usposobieniu

4. na palcach - osoba zazdrosna, o dużej zmysłowości

Dotyk dłoni:

1. twardy - działanie, praca, ruch, aktywność

2. miękki - mała aktywność, bierność

Sposób witania się:

1. mocny - pewność siebie

2. słaby - nieśmiałość, brak pewności siebie

3. dłoń na wierzchu - dominacja

4. dłoń pod spodem - uległość

Podział śródręcza na pola:

Dłoń dzielimy na trzy sfery (pomijając palce)

1. sfera duchowa - świat idei, wartości, (od linii pod palcami do linii głowy)

2. sfera świadomości - wola, umysł, myśli, przekonania, (od linii głowy do nasady kciuka, a połowę wysokości Wzgórza Księżyca)

3. sfera instynktu - popędy, zmysły, instynkt, (dalsza część dłoni)

Podział według linii Saturna (linii losu):

1. strona zkciukiem - naturalne, wewnętrzne tęsknoty, marzenia, to co w nas

2. druga strona - to co przyjmujemy z zewnątrz


2007-10-08 17:20:59
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 18 -Interpretacja

INTERPRETACJA:

Przy interpretacji linii dłoni należy wiedzieć, że: linia poszarpana, przerwana, z krzyżykami jest linią wróżącą nieszczęście. Szczęście zaś wróży linia podwójna, wyraźna i długa. Chirologia dzieli się na trzy podstawowe działy:

1. c h i r o g n o m i ę - (z greckiego cheir - ręka, gnome - poznanie), której zadaniem jest szczegółowa analiza osobowości człowieka, na podstawie typu dłoni, palców, wzgórz, wklęsłości na śródręczu.

2. c h i r o g r a f i a - (cheir - ręka, grapho - piszę) - w tym wypadku przeprowadza się szczegółową analizę linii, a także znaków na dłoni.

3. c h i r o m a n c j a - (cheir - ręka, manteia - wróżenie) jest to połączenie wszystkiego, a więc wyglądu ręki, palców, linii, znaków wraz z predyspozycją medialną osoby odczytującej zapis na dłoni.



2007-10-08 17:20:14
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 17 -Typy dłoni

TYPY DŁONI

Elementarny – tego rodzaju dłoń charakteryzuje ludzi, ciężko pracujących fizycznie od wielu pokoleń. Cechują ją krótkie palce i szeroka silna dłoń.

Szpatułkowaty
– dłoń duża i szeroka, palce nieco dłuższe i grube, o tępych szerokich końcach, należą do człowieka czynu, nie filozofa.

Stożkowaty – dłoń charakteryzująca się krótkimi szczupłymi palcami, i stożkowatym kształtem samej dłoni. Należą one do osoby pobudliwej, porywczej, impulsywnej i pełnej życia – jest trudna we współżyciu.

Kwadratowy – ten typ dłoni należy do osób systematycznych i rzeczowych, statecznych i szanujących prawo. Wykazuje skłonność do konserwatyzmu.

Sękaty – tępe końce palców, duże wyraziste stawy. Cechuje osobę, która przywiązuje duże znaczenie do materialnej strony życia, jest zdecydowana, logiczna i mądra. To typ filozoficzny.

Szpiczasty – palce szczupłe, dłoń szczupła, końce palców szpiczaste. To dłoń należąca do osoby idealistycznej, niepraktycznej, nieoszczędnej i niezapobiegliwej.

Typ mieszany
– to zbiór cech wszystkich powyższych typów. W zależności od tego, który typ przeważa, tak też układają się cechy takiej osoby.



2007-10-08 17:19:35
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 16 -Opis lini dłoni

OPIS LINI DŁONI:

Linia życia: mylnie sądzi się że określa długość życia. Ta linia wskazuje raczej nasz temperament i zdolności. Gruba linia oznacza silny charakter, pewność siebie, silna osobowość, podchodząca z rezerwą do życia. Cienka osoby z tendencja do asekuracji inną osobę będź rzeczą, sytuacją. Delikatna nie zasmakowała radości życia. Powinna się bardziej zrelaksować. Oplatająca kciuk oznacza niepewność w związkach. Przerywana długie cierpienia i dotkliwe przejścia w życiu. Rozwidlona to .znak, że lubisz czytać, pisać i marzyć. Krzyżowa uprzejmy i troskliwy. Życie Twoje jest jak otwarta książka. Czasami nie powinna pokazywać wszystkiego. Poszarpana koncentruje się na zbyt wielu projektach, których los od początku jest już znany. Równoległe tak jak ściana blokują Twoje cele. Sfrustrowany niemożliwością dosięgnięcia nagród. Linia życia blisko kcikua oznacza: twoim narodzinom towarzyszy pewna tajemnica. Pewnego dnia, możesz starać się dowiedzieć więcej o sekrecie z przeszłości.

Linia serca: pokazuje jak łatwo albo niełatwo się zakochujesz. Osoby uczuciowe mają linię serca bardziej widoczną ale są porywcze i szybciej mówią niż myślą. Brak rozgałezień na tej lini świadczy o bezwzględności. Kiedy ta linia się rozwidla potrafisz szybko pozyskiwać przyjaciół.

Linia rozumu: Odpowiada za intelekt. Mocno zarysowana świadczy o tym że masz doskonała zdolność koncentrancji. Osoby o długiej i bardzo wyraźniej lini głowy błyskawicznie się uczą i przyswająją wiedzę. Kiedy ta linia jest słabsza i poszarpana należy popracować nad koncentracją.

Linia losu: mówi o sukcesie niepowodzeniu przeszkodach i zmianach. NIektorzy wcale jej nie mają. Odpowiada za silny charakter, dojrzałość i odpowiedzialność. Jeśli jest podwójna los i sukces idą z sobą w parze. Rozgałęziona u dołu cechuje osoby z wielkiem wisiłkiem do realizacji swoich planów.

Linia słońca: Charakteryzuje osoby twórcze pomysłowe i bardzo zdolne.

Linia Merkurego: określa praktyczne umiejętności. Często osobę o silnie zarysowanej owej lini czekają sukcesy finansowe.

WZGÓRKI

U podstawy dłoni znajduje się wzgórek Wenus, naprzeciw niego leży wzgórek Księżyca. Nad wzgórkiem Wenus znajduje się wzgórek Marsa. Leży on również nad wzgórkiem Księżyca. U podstawy palców, licząc od małego palca, znajdują się: Wzgórek Merkurego, Słońca, Saturna i Jowisza. Licząc od lewej strony lewej ręki: (Jowisz) pierwszy palec jest przyporządkowany Jowiszowi. Po nim znajduje się wzgórek Jowisza; [cechy charakteru: wiara, optymizm, afirmacja] (Saturn) drugi palec to palec Saturna, z wzgórkiem o tej samej nazwie; [cechy charakteru: poczucie odpowiedzialności, realizmu] (Apollo) trzeci palec nazywany jest palcem Apolla. Wzgórek pod nim nazywa się wzgórkiem Słońca; [cechy charakteru: zdrowie, witalność, bogactwo] (Merkury) mały palec przyporządkowany jest planecie Merkury, tę samą nazwę posiada wzgórek pod nim; [cechy charakteru: komunikacja, jasne myślenie] (Mars) pod wzgórkiem Merkurego znajduje się wzgórek Marsa; [cechy charakteru: siła charakteru] (Księżyc) wzgórkiem Luny, bądź księżyca jest wzgórek po prawej stronie lewej dłoni; [cechy charakteru: podświadome emocje] (Wenus) wzgórkiem Wenus jest wzgórek znajdujący się pod kciukiem; [cechy charakteru: piękno, miłość, harmonia] (Mars) wklęsłość pośrodku dłoni nazywa się płaszczyzną Marsa. [cechy charakteru: agresja, gniew, siła woli]


2007-10-08 17:18:39
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 15 -Chiromancja- historia i znaczenie.

Chiromancja (z gr. cheir = ręka, manteia = wróżenie) to zagadnienie różnie nazywane na przestrzeni wieków np.nauka starożytna, sztuka dywinacyjna, wróżenie lub umiejętność odczytywania losów ludzkich z dłoni. Zainteresowanie tym tematem rozpoczęło się ok. 5000 lat temu, a za kolebkę owej sztuki uważane są kraje wschodu: Indie, Chiny, Syria i Egipt. Nasi przodkowie obserwując przyrodę, wpatrywali sie w niebo i w ten sposób tworzyli znaki, które póżniej ułatwiały im życie na terytoriach przez nich zamieszkiwanych. Z obserwacji gwiazd na niebie, zaobserwowano, że linie na dłoniach są bardzo podobne do linii łączących poszczególne gwiazdy, pomyślano wówczas, że gwiazdy mogą mieć wpływ na życie ludzi. Przerysowano na dłonie linie i na ich podstawie odczytywano losy ludzi począwszy od ich urodzenia, aż do późnej starości. Wszystkie wiadomości na ten temat przekazywane były ustnie z pokolenia na pokolenie. Pierwsze wzmianki o chiromancji w Europie pojawiły się w 1448. Przez nastepne lata sztuka ta straciła na popularności i do temtu powrócono po 1700. W póżniejszych latach badaniem nad chiromancją zajęli się astrologowie, którzy zauważyli, że na dłoniach oprócz znaków i linii przypominających mapę gwiezdną znajdują się wzgórki, i w ten sposób poszerzyli wiedzę przypisując każdemu wzgórkowi i palcom dłoni odpowiednie planety. Każda dłoń rozpatrywana jest oddzielnie, ponieważ według wiedzy chiromantów: lewa dłoń ma związek z tym co ukryte, a mianowicie z przeznaczeniem człowieka czyli z tym co się w jego życiu wydarza, a na co nie ma wpływu. Na podstawie lewej dłoni określany jest charakter człowieka, jego osobowość, uzdolnienia, wady i zalety prawa dłoń służy do ustalenia postawy i działania człowieka - ta dłoń została nawana przez chiromantów dłonią wolnej woli.

HISTORIA CHIROMANCJI

Legenda głosi, że grecki filozof Arystoteles według, którego ręka jest podstawowym organem, uczył chiromancji swego sławnego wychowanka Aleksandra Wielkiego, a Juliusz Cezar podobno tak bardzo był pewien swych umiejętności chiromatycznych, że oceniał ludzi ze swego otoczenia właśnie na podstawie wyglądy ich dłoni. Chociaż starożytni sławili zalety chiromancji, dopiero w renesansie rozwinięto systematyczne zasady tej sztuki. Pierwszy kompletny podręcznik na jej temat, Sztuka chiromancji, ukazał się w Niemczech w 1475 roku, niedługo po wynalezieniu druku. W tej i następnych pracach czytelnicy mogli znaleźć szczegółowe mapy dłoni, które każdej linii, każdemu wzgórkowi albo zagłębieniu przypisywali nazwę oraz szczególne znaczenie. Analiza tych detali podobno dostarczała danych na temat czyjegoś charakteru i przeznaczenia, jak również podatności na choroby, na przykład serca czy wątroby. W siedemnastym wieku kursy chiromancji były częścią programu nauczania kilku większych uniwersytetów. Chiromancja osiągnęła szczyty popularności w dziewiętnastym stuleciu a to za sprawą najwybitniejszego chiromanty, hrabiego Louisa Hamona. Hamon, działający w Londynie pod pseudonimem Cheiro, przeprowadzał rocznie tysiące badań dłoni stosując system, którego nauczyła go jego matka Irlandka. Jego wróżby cieszyły się opinią zadziwiająco trafnych i do Hamona zwracało się wielu znakomitych klientów, łącznie z królami Anglii Edwardem VII i Edwardem VIII, królem Belgii Leopoldem, rosyjskim carem Mikołajem II, Stephanem Groverem Clevelandem, Thomasem Edisonem, Markiem Twainem i Oskarem Wildem. Zafascynowanie sukcesami Hamona nigdy do końca nie opadło i zawodowi chiromanci wciąż jeszcze prosperują w wielu krajach Europy i w Stanach Zjednoczonych.



2007-10-08 17:15:38
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 33-Tarot,jego historia i opis.

Tarot to teoria symbolistyczno-filozoficzna oparta o 78 przedstawień, zwykle znajdujących się na kartach podobnych do kart do gry i tworzących talię. Często tarot kojarzony jest z wróżbiarstwem. Osoba zajmująca się wróżeniem z zastosowaniem kart tarota to wróżbita. Tarocista to osoba wykorzystująca karty tarota w celu diagnostycznym, analitycznym (poszukiwanie związków przyczynowo-skutkowych), samodoskonalenia i medytacji. Obecnie dokonuje się różnicowanie funkcji tarocisty i wróżbity.

HISTORIA TAROTA

Obecnie znane karty tarota pochodzą z XV wieku. Najstarsze zachowane talie tarota zwanego wówczas tronfi pochodzą z ok. 1450 roku. Wymienia się dwie najbardziej znane talie z tego okresu: tarot Viscontich przeznaczony dla Filippo Marii Viscontiego z rodziny książęcej w Mediolanie, karty Viscontich-Sforzów wykonane przez niejakiego Bombo. W tym okresie uległa ustaleniu liczba kart w talii i ich podstawowa symbolika, relacje kart między sobą i podział na grupy. W XVIII wieku tarot został zaadaptowany przez wróżbiarstwo, okultystów i ruchy określające się jako ezoteryczne. W tym czasie poszukiwano również związków tarota z Kabałą żydowską i drzewem życia. Poszczególnym kartom przypisano litery alfabetu hebrajskiego: Mag = Alef;, Papieżyca = Beth, itd. (Eliphas Levi) Obecnie tarot nie ewoluuje w formie, lecz funkcji i zastosowaniu. Od czasu powstania nie zmieniła się jego budowa. Zmiany takie jak zamiana karty VIII Sprawiedliwość na kartę XI Moc w talii Waite'a nie są istotne. Natomiast powielające się i powstajace nowe talie różnią się techniką wykonania, ekspresją autora i zawartością symboli, a nie zasadniczą budowa Arkanów Wielkich i Małych. Stale trwa poszukiwanie nowych zastosowań. Odkrywane są coraz bardziej wyszukane sposoby użycia kart zrywające z jego okultystycznymi korzeniami, a więc z magią i wróżbiarstwem.

OPIS TAROTA

Talia kart tarota Współczesna talia obejmuje 78 kart w dwóch podstawowych grupach, określanych jako: Wielkie Arkana - 22 karty, Małe Arkana - 56 kart. Najsilniejszy wpływ na dzisiejszą strukturę i interpretację Tarota miała grupa francuskich i angielskich okultystów na przełomie XIX i XX wieku. Ich studia oparły się na systemie ezoterycznym Kabały. Większa część talii opracowanych w XX wieku bazuje na pojęciach kabalistycznych w strukturze, symbolice i interpretacji. Czołowymi i typowymi przykładami są talie Rider-Waite Tarot Artura Edwarda Waite, do którego rysunki wykonała Pamela Colman Smith i Thoth Tarot Aleistera Crowleya. W XIX wieku w Wielkiej Brytanii powstało stowarzyszenie Golden Dawn, posługujące się systemem wiedzy ezoterycznej, będącej swoistą syntezą kabały, tarota i astrologii. Częścią systemu medytacyjnego związanego z kabalistycznym drzewem życia była kontemplacja kart tarota, jako najwyższy, najdoskonalszy rodzaj poznania. Obecnie jest znana talia kart określana jako tarot Golden Dawn Talie historyczne i niestandardowe tarota Talie średniowieczne: Tarocchi di Montegna, składający się z pięciu serii po 10 kart każda, łącznie z 50 kart, Tarocchi di Bologna, podobny do standardowego, lecz pozbawiony kart dworskich, łącznie 62 karty Minchiate di Florence, talia 98 kart, w tym standardowe 78 kart plus 12 kart odpowiadających znakom Zodiaku, cztery karty dla żywiołów i cztery karty oznaczające cnoty kardynalne (Mądrość/Rozwaga, Wstrzemięźliwość, Odwaga/Moc i Sprawiedliwość). Przykładem niestandardowej talii współczesnej może być Enochian Tarot, obejmujący 78 kart plus osiem dodatkowych kart wzmacniających system magiczny. Mimo że talia zawiera wszystkie karty standardowe, można mieć poważne wątpliwości, czy mamy do czynienia z Tarotem, bowiem system opiera się na odmiennej filozofii. Współcześnie powstaje wiele różnego rodzaju talii Tarota, będących indywidualną interpretacją twórcy, bądź próbą syntezy różnych tradycji ezoterycznych.





2007-10-08 17:14:23
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 32-Przepowiednie

Nostradamus zasłynął głównie z proroctw spisywanych przezeń w formie rymowanych czterowierszy grupowanych po sto, tak zwanych centurii. Pierwszych 7 rozdziałów Centurii Nostradamus zadedykował swojemu najstarszemu synowi z drugiego małżeństwa Cezarowi (1553-1639) w momencie, gdy ten miał dopiero 2 lata. Syn ten parał się trochę malarstwem, a z biegiem czasu został historykiem i królewskim szambelanem, lecz nie posiadał wizjonerskich zdolności ojca. Zrozumienie wszystkich zagadek zapisanych w Centuriach należy rozpocząć od rozpoznania metody, której użył Nostradamus do ich uporządkowania. Metodę tę streszcza w liście do syna, oto fragment: "W oparciu o boskie nadnaturalne natchnienie wyodrębniam pojedyncze miejsca według ich specyfiki. Potem łączę owe miejsca z niebiańskimi znakami. Podobnie określam okresy czasu, dla których charakterystyczny jest okultyzm, mocą łaski i siły potęgi Boga. W jego obecności od zawsze łączą się trzy czasy: >>ponieważ przecież wszystko obnażone i otwarte znajduje się przed twymi oczami, o Panie!<<, przy czym stosuję teorię obiegów planet do przeszłych, teraźniejszych i przyszłych przyczyn." (koniec cytatu). Nostradamus był astrologiem i rozumował jak astrolog. Horoskop obliczony na dowolnie wybrany moment czasu zawiera w sobie tak naprawdę całą wiedzę o przeszłości i o przyszłości tego momentu, wystarczy odjąć, lub dodać odpowiednią ilość lat obiegu którejś z planet. Nostradamus sugeruje zatem, że wydarzenia, których opis dał w Centuriach odnoszą się do trzech czasów, czyli trzech kolejnych cykli, które należy uwzględnić w interpretacji przepowiedni. Mówiąc prościej, opis dany przede wszystkim w liście do Henryka Szczęśliwego odnosi się do trzech podobnych do siebie punktów na linii czasu, powtarzających się w określonym rytmie i tak należy go rozumieć. W tym wypadku ilość lat trwania tych cykli oraz momenty, od których należy je zacząć liczyć Nostradamus podał bardzo dokładnie. Szczegółowe interpretacje centurii budzą emocje i skrajne oceny: od wiary i entuzjazmu do powątpiewania i lekceważenia. Sceptycy podkreślają, że łatwo "przepowiadać" z nich to, co już się wydarzyło, czyli dopasowywać tekst przepowiedni do wydarzeń. Żadna z przepowiedni Nostradamusa nie została odczytana przed wydarzeniami które rzekomo miała przewidywać, a wszystkie interpretacje robione są post facto dopasowując wydarzenia do słów Nostradamusa. Czterowiersz 100. z Centurii VI, jest jedynym czterowierszem napisanym po łacinie a nie po francusku, oto jego treść: Niech ci, którzy czytają ten wiersz, rozważą jego treść, Niech pospólstwo i niewykształceni zostawią go w spokoju, Wszyscy oni - głupi astrologowie i barbarzyńcy - niech trzymają się z daleka, Ten, który czyni inne rzeczy, niech będzie kapłanem rytu.

2007-10-08 17:12:49
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 30-Życiorys

Michel de Nostredame, znany jako Nostradamus - jasnowidz, był z pochodzenia Żydem. Gdy miał 9 lat, jego rodzina została zmuszona siłą przez inkwizycję do zmiany religii. Od początku wyróżniał się z tłumu, głównie inteligencją - jako młody chłopak opanował kilka języków obcych oraz wyższą matematykę. Popierał teorię Kopernika (za co mógł spłonąć na stosie), oraz na długo przed Galileuszem twierdził, że Ziemia jest kulą. Za namową rodziców studiował medycynę na uczelni w Montpellier, a po trzech latach został licencjatem w tej dziedzinie. Pierwsze szlify zdobywał w trudnych warunkach, lecząc z dżumy mieszkańców południowej Francji. Odniósł tam spore sukcesy, chodząc od wsi do wsi, rozdając leki, propagując zasady higieny. Pragnął zrobić doktorat, wrócił więc do Montpellier. Jednak jego sława przyszła tam pierwsza, a zazdrosne środowisko lekarzy postanowiło uniemożliwić mu dalszą karierę naukową. Wyśmiewali jego umiejętności: leczenie ziołami i nieznanymi specyfikami nie mogło spodobać się lekarzom, którzy swoją praktykę opierali głównie na upuszczaniu krwi (Nostradamus był temu przeciwny). Mimo wszystko (głównie dzięki wstawiennictwu pacjentów oraz innych studentów) otrzymał doktorat i przez rok został na uniwersytecie jako wykładowca. W 1533 roku otworzył prywatną praktykę w Agen, małym miasteczku nad Garonną. Ożenił się z piękną, inteligentną i zamożną kobietą, z którą miał dwójkę dzieci. Dni upływały im w spokoju na wychowywaniu syna i córki, aż do czasu, gdy pojawiła się inkwizycja. Nostradamusa, pod błahym pretekstem, wezwano do stawienia się przed sądem kościelnym. Gdy wrócił do domu, jego żony i obojga dzieci nie było już wśród żywych - padli ofiarą nawrotu epidemii. Przeżył głęboko śmierć bliskich, na domiar złego miał problemy z rodziną zmarłej żony (proces o zwrot posagu) oraz z inkwizycją. Przez następne lata był wędrowcem, ale nadal leczył ludzi. Dzięki podróżom jego sława zataczała coraz szersze kręgi. W roku 1554 Nostradamus osiadł w Marsylii. Jesienią okolicę nawiedziła powódź, a następnie epidemia dżumy. Rozprzestrzenianiu się morowego powietrza sprzyjały wezbrane rzeki i rozkładające się ciała, których nie nadążano uprzątać. Nostradamus robił wszystko, by zwalczyć zarazę i uratować jak najwięcej chorych. Stosował w leczeniu metody, o których wówczas nikt nie miał jeszcze pojęcia: tępienie gryzoni, podawanie dużej ilości wody chorym, częste wietrzenie pomieszczeń, zmiana pościeli. Kiedy zaraza ustała, lekarz wybrał się w dalszą podróż - tym razem do Salon-de-Provence, miasteczka leżącego w połowie drogi między Marsylią a Awinionem. Poznał tam bogatą wdowę, Annę Ponsart Gemelle. Poślubił ją i zamieszkał przy placu Poissonnerie, w domu, który istnieje do czasów współczesnych. Założywszy wytwórnię kosmetyków, spędził w spokoju resztę życia, pośród wielu ksiąg, gromadki dzieci i kochającej żony. Na strychu swojego domu zbudował centrum obserwacyjne. Na podstawie obserwacji gwiazd i ich zachowania przepowiadał przyszłość. Sposób czytania gwiazd jaki obrał sobie Nostradamus jest nieznany do dziś dnia.

2007-10-08 17:12:14
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 31-Fineus i Nostradamus.

FINEUS

Fineus - w mitologii greckiej syn Agenora, król miasta Salmydessos w Tracjii, posiadał dar przepowiadania przyszłości. Jego żona, Idaja, oskarżyła niesłusznie synów Fineusa z pierwszego małżeństwa o zniewagę, za co Fineus rozkazał ich oślepić. Bogowie chcać ukarać go za ten czyn, zesłali Harpie, które porywały jedzenie ze stołu lub zanieczyszczały je zamin Fineus zdążył wziąć cokolwiek do ust. Od klątwy i jednocześnie śmierci głodowej Fineusa wybawili Kalais i Zetes.

NOSTRADAMUS

Nostradamus (fr. Michel de Nostredame; ur. 14 grudnia 1503 r. w Saint-Remy w Prowansji, zm. 1 lipca 1566 r.) - francuski lekarz, astrolog, matematyk i autor proroctw.


2007-10-08 17:11:35
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 29-Mamir

Temat: Mamir- nordycki bóg mądrości.

Mimir - nordycki bóg mądrości o postaci olbrzyma. Zamieszkiwał pod Yggdrasilem (wiecznie zielonym drzewem, gałęziami sięgającym nieba, a korzeniami - podziemnej krainy zmarłych), u Źródła Mimira (Mimirsbrunn), którego wody zawierały całą mądrość świata. Za możliwość napicia się wody mądrości aby stać się najmądrzejszym z bogów, Odyn ofiarował jedno swe oko.

2007-10-08 17:10:35
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 28 -Wyrocznia Delficka

Temat: Pytia- Wyrocznia Delficka.

PYTIA

Wyrocznia Delficka - sławna w starożytnej Grecji wyrocznia w Delfach, która ogłaszała swe przepowiednie przez kapłankę. Kapłanka ta musiała mieć co najmniej 50 lat i zwana była Pytią. Pytia piła ze świętego źródła Kassotis, żuła liście laurowe i z wysokości swego trójnogu wygłaszała święte słowa wyroczni czasami od razu w formie heksametrycznej, zwykle jednak dopiero świątynni poeci układali jej słowa w formie poetyckiej. Zwyczaj ten, poniechany w czasach upadku, znów został wskrzeszony za cesarstwa rzymskiego. Co jakiś czas odżywają sugestie, że Pytia wygłaszała swe przepowiednie pod wpływem upajających wyziewów, wydobywających się w świątyni. Zapytywać wyrocznię mieli prawo tylko mężczyźni po szeregu obrzędów oczyszczających i po złożeniu przepisanych ofiar. Pytania mogły dotyczyć wszystkich dziedzin życia. Słynne było, na przykład, pytanie Chajrefona, kto jest najmądrzejszym człowiekiem w Grecji. Odpowiedź wyroczni brzmiała: Sokrates


2007-10-08 17:09:44
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 27-Pedomancja, Miomancja,Ksylomancja,Keromancja

Teamat:Pedomancja, Miomancja,Ksylomancja i Keromancja.

KSYLOMANCJA W czasach biblijnych wzory utworzone przez opadłe konary drzew, gałęzie, gałązki i wszelkie inne kawałki drewna (gr. ksylon) leżące na ziemi poddawano uważnemu oglądowi i interpretacji. Początkowo wykorzystywano tylko te gałęzie, które w naturalny sposób znalazły się na ziemi. W późniejszych czasach pozbawione celowo części kory gałęzie rzucano na chybił trafił na ziemię. Wróżono z tych, które upadły pozbawioną kory częścią do góry.

Keromancja - Ten stary i rozpowszechniony sposób polega na laniu wosku roztopionego w mosiężnym tyglu. Gorący wosk wlewa się powoli do misy z zimną wodą. Kiedy zetknie się z powierzchnią wody, zastyga przyjmując rozmaite kształty, które interpretuje wróżbita.


MIOMANCJA Jest to wróżenie na podstawie wyglądu, koloru i odgłosów myszy (gr. mys). Szeroka gama przepowiedni od wojny po głód opierała się na bezpośrednich obserwacjach myszy, czasem również szczurów, a także na wiadomych znakach ich obecności, jak ślady łap lub zębów. Grecki historyk Herodot donosił o klęsce armii poprzedzonej plagą szczurów. Zdaje się jednak, że była ona bardziej praktycznym powodem klęski niż jej zapowiedzią, ponieważ szczury poprzegryzały kołczany i łuki żołnierzy, czyniąc ich niemal bezbronnymi.

PEDOMANCJA Podobna do chiromancji, z tą tylko różnicą, że zamiast dłoni interpretowano wygląd stóp. Ta metoda była powszechna w Chinach.


2007-10-08 17:08:49
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 26-Geomancja,Bibliomancja i Astragalomancja.

Temat:Geomancja,Bibliomancja i Astragalomancja.

ASTRAGALOMANCJA Przepowiadanie przyszłości za pomocą kości do gry pochodzi ze starożytnego Egiptu. (Zainteresowanych zaciekawi może fakt, że nazwa pochodzi od greckiego astragalos, oznaczającego kostki i kręgi zwierząt, z których pierwotnie wykonywano kości.) W ciągu wieków zaistniało wiele sposobów odczytywania wróżb. Bardzo prosty system, opisany w jednej ze średniowiecznych broszur, wymagał użycia trzech kości. Wyrzucenie trzech szóstek oznaczało spełnienie życzeń. Dwie szóstki i dwójka przepowiadały powodzenie, choć nie bez trudności. Jeśli wypadła szóstka i dwie czwórki, można było zapomnieć o całej sprawie dane pragnienie było złym pomysłem i należało je zarzucić.

BIBLIOMANCJA Potrzebna jest tylko książka. Wróżbiarz stawia pytanie, otwiera książkę na chybił trafił i z zamkniętymi oczami wskazuje fragment tekstu. Zdanie bądź cały akapit, na którym spoczął palec, to odpowiedź na pytanie albo przynajmniej komentarz. Przez wieki używano w tym celu Biblii, później jednak popularnością zaczęli się cieszyć klasycy: Homer, Wergiliusz i Szekspir. Właściwie każda książka nadaje się do bibliomancji.

GEOMANCJA Rozsypuje się garść ziemi (gr. ge) trzymanej w obu dłoniach i odczytuje kształty, jakie powstały. W późniejszej wersji, znanej jako geomancja papierowa, wróżbita stawia pytanie i z zamkniętymi oczami przykłada ołówek do kartki papieru i stawia znaki. Po odpowiednim czasie przerywa rysowanie i interpretuje uzyskane kształty.



2007-10-08 17:06:15
Ilość komentarzy: 1 Dodaj komentarz

Lekcja 25-Alomancja, Alektromancja,Aromancja

Temat:Alomancja, Alektromancja i Aromancja.

AEROMANCJA Tym razem sęk nie w tym, żeby przepowiedzieć pogodę na przyszłość, ale w tym, by przyszłość przepowiedzieć z pogody. Zwolennicy aeromancji dopatrywali się znaków w zjawiskach atmosferycznych grzmotach, błyskawicach, kształtach chmur, kierunku i sile wiatru albo obecności halo wokół słońca lub księżyca. Aeromancja, stosowana przez babilońskich kapłanów, należy do najstarszych systemów wróżbiarstwa.

ALEKTROMANCJA Główną rolę w tej metodzie odgrywał kogut (gr. alektor). W sporych rozmiarów kole wypisywano litery, a na każdą z nich kładziono ziarna pszenicy. Kolejność, w jakiej kogut zjadał ziarna litera po literze odsłaniała przesłanie. Jeśli wyrazy nie miały sensu, wróżbita musiał je zinterpretować. Zjedzone ziarna natychmiast zastępowano nowymi zastępowano nowymi, aby ta sama litera mogła pojawić tyle razy, ile to było konieczne.

ALOMANCJA W wielu częściach świata uważano kiedyś, że sól (gr. als) ma magiczne właściwości. Wyznawca tej metody stawiania przepowiedni rzucał garść soli na płaską powierzchnię i starał się odczytać pojawiające się wzory. Ta praktyka może wiązać się z przesądem, że rozrzucanie soli przynosi pecha, a rzucenie jej za siebie zazwyczaj przez lewe ramię przynosi szczęście lub oddala niepowodzenie. APANTOMANCJA Wierzono niegdyś, że przypadkowe spotkania (gr. apante) ze zwierzętami niosą cenne wskazówki. W średniowiecznej Europie napotkany przypadkiem kozioł albo zając oznaczał bliskie powodzenie, szczególnie jeśli taki zając uciekał właśnie przed chmarą psów. Nietoperz, kruk i osioł były natomiast złowróżbne. Oczywiście interpretacje różnią się w zależności od kultury. W Stanach Zjednoczonych, tak jak i w Polsce czarny kot, który przebiegł komuś drogę, przynosi pecha, natomiast w Wielkiej Brytanii może przynieść szczęście.



2007-10-08 17:04:35
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 24-Kartomancja i Keromancja

Temat: Kartomancja i Keromancja.

KEROMANCJA Ten stary i szeroko rozpowszechniony sposób polega na laniu wosku (gr. keros) roztopionego w mosiężnym tyglu. Gorący wosk wlewa się powoli do misy z zimną wodą. Kiedy zetknie się z powierzchnią chłodnej wody, zastyga, przyjmując rozmaite kształty, których interpretacją zajmuje się wróżbita. Wypracowane w ciągu wieków zwyczajowe interpretacje złożyły się na dający się z łatwością przyswoić system, przejęty później w tasseomancji, czyli wróżeniu z fusów.

KARTOMANCJA to wróżenie z kart, przeważnie są to karty do gry 32-listkowe lub 52-listkowe, używany jest również tarot składający się z 78 kart, znane są także specjalne karty przeznaczone tylko do wróżenia. Poszczególnym kartom przypisuje się różne znaczenia, a z ich wzajemnego rozkładu odczytuje się przepowiednię. Przyjęcie pewnej konwencji znaczenia poszczególnych kart jest sprawą indywidualnych, osobistych zapatrywań i skłonności. Różni autorzy nadają jednej karcie nieco odmienne znaczenie. Znaczenie kart Karty do gry składają się z czterech kolorów, a mianowicie: kier, karo, trefle, pik. Każdemu kolorowi jest przypisana pewna ogólna właściwość. W każdym kolorze są 3 figury (w tarocie 4), symbolizujące jakieś osoby. W ten sposób uzyskuje się niezłą typologię osobowości. Pozostałe karty oczkowe od 2 do 10 oznaczają pewne zdarzenia. Jednak karty są wieloznaczne, co umożliwia modyfikowanie wypowiedzi. Sposoby kładzenia kart W odpowiednio przygotowanej scenerii, stwarzającej nastrój spokoju i wyciszenia, stosując swoistą procederą wstępną (przekładanie kart lewą ręką, stawianie pytania), karty wykłada się na stół pokryty suknem lub najlepiej naturalnym jedwabiem. Kibice i osoby postronne są niepożądane. Są znane różne układy kart, od najprostszych, składających się z trzech kart, następnie rozpowszechniony układ siedmiu lub więcej kart, do bardziej skomplikowanego składającego się z 77 kart tarota. Karty wykłada się w określonej kolejności. Czytanie kart polega na kojarzeniu ich znaczeń, (uwzględniając "wpływ" sąsiednich kart) przez co uzyskuje się wypowiedź, czasami zgodną z oczekiwaniami zainteresowanej osoby, pomyślną lub wzbudzającą lęk. Karty naświetlają sytuację, a człowiek podejmuje decyzję.



2007-10-08 17:02:56
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 23-Numerologia

NUMEROLOGIA to wróżenie z liczb, polegające na przekonaniu, że numer przyporządkowany danemu obiektowi (numer domu, samochodu, telefonu) ma związek z jego losem. Pogląd ten jest związany z wiarą w liczby magiczne, to znaczy, że pewne liczby są szczęśliwe, a inne fatalne. Numerologia jest przez naukowców uważana za pseudonaukę, nie mającą żadnych racjonalnych, ani eksperymentalnych podstaw. Przedmiotem numerologii są nie tylko numery, lecz również nazwy, imiona, nazwiska. W tym celu poszczególnym symbolom pisma przyporządkowuje się kolejne liczby. Zamiast znaków alfabetu mamy teraz szeregi cyfr, którym można nadać magiczne znaczenie. Wartości liczb w poszczególnym słowie sumuje się wielokrotnie, aż do uzyskania liczby magicznej. Numerologom nie przeszkadza to, że przyporządkowanie liczb literom jest całkowicie przypadkowe. Co więcej ten sam wyraz zapisany w różnych językach lub alfabetach może dawać inny magiczny numer.



2007-10-08 17:01:28
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 22 - Wróżenie

Wróżenie (wróżbiarstwo, dywinacja) to zespół czynnosci zwiazanych z probami przepowiadania przyszlosci za pomoca specjalnych przedmiotow i technik, a wedlog niektorych interpretacji takze sil nadnaturalnych.



Techniki wróżenia:

-astrologia

-kartomancja (w tym karty tarota)

-wróżenie z kryształowej kuli

-chiromancja (czytanie z linii rąk)

-hieromancja (wróżenie z chodu i trzewi zwierzęcia przeznaczonego na ofiarę)

-numerologia (wróżenie oparte na symbolice cyfr)

-onejromancja (wróżenie z marzeń sennych)

-litomancja (wróżenie z kamieni szlachetnych)

-wróżenie z rozrzucanych kości

-geomancja (wróżenie z rozrzucanych kamieni, żwiru, patyczków, klejnotów itp.)

-ojnomancja (wróżenie ze strużki rozlewanego wina)

-wróżenie z ryżu (Tybet)

-wróżenie z Run

-wróżenie z fusów po kawie

-piromancja a. pyromancja (wróżenie z ognia)

-alomancja (wróżenie za pomocą soli)

-aleuromancja (wróżenie za pomocą ciasta)

-aeromancja (wróżenie ze stanu powietrza, chmur, komet)

-przepowiadanie pogody.


2007-10-08 17:00:56
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 6-Zodiak

Temat: Zodiak i jego znaczenie.

Już przed tysiącami lat wnikliwi obserwatorzy nieba spostrzegli, że Słońce i planety każdego roku poruszają się po niebie po tej samej wąskiej ścieżce wśród gwiazd. Grecy nazywali ją zodiakiem, a astrolodzy podzielili na dwanaście równych części, czyli znaków,z których każda związana była z konkretną konstelacją –ze zbiorami Barana, Byka, Bliźniąt, Raka, Lwa, Panny, Wagi,Skorpiona, Strzelca, Koziorożca, Wodnika i Ryb – oraz z określoną porą roku. Astrolodzy wykorzystują położenie Słońca i planet w zodiaku do przepowiadania przyszłości i określania charakteru osób urodzonych pod różnymi znakami. Charakterystyka poszczególnych znaków powstała tysiące lat temu, leczw następnych wiekach dopracowywano ją i poszerzano. Oto niektóre z jej założeń:

BARAN, łac. Aries ( 21marca – 19 kwietnia ). Osoby urodzone w znaku Barana są energiczne, entuzjastyczne, bezpośrednie, niezależne, twórczei niecierpliwe. Barany mają jednak rogi, toteż bywają agresywne,uparte i porywcze.

BYK, łac. Taurus ( 20kwietnia – 20 maja ). Ludzie spod znaku Byka, jak na bykiprzystało, mają nieprzebrane zasoby sił, wytrzymałości i uporu.Są też rzetelne, ciepłe, cierpliwe i niezawodne i miewają duszą artysty.

BLIŹNIĘTA, łac.Gemini ( 21 maj – 20 czerwca ). O Bliźniętach sądzi się, ze są wszechstronne, pełne życie, ciekawe, bystre, elokwentne, lecz nierzadko też powierzchowne. Jak mityczni bracia Kastor i Polluks,od których nazwę wziął gwiazdozbiór, Bliźnięta potrafią poświęcać się rodzinie.

RAK, łac. Cancer ( 21czerwca – 22 lipca ). Raki mają doskonale rozwiniętą intuicję i wyobraźnię, są życzliwe i nieustępliwe, choć bywają rozchwiane emocjonalnie. Z zamiłowania są domatorami i osobami bardzo rodzinnymi. Jak to z rakami bywa, ich delikatne wnętrze chroni twardy pancerz.

LEW, łac. Leo ( 23lipca – 22 sierpnia ). Lwom przypisuje się pewność siebie, energię, hojność, wylewność, dumę i niezależność. Podobnie jak król dżungli, potrafią dominować, wykazywać się odwagą i domagać się uwagi.

PANNA, łac. Virgo ( 23sierpnia – 22 września ). Panny obdarzone są zmysłem analitycznym, są drobiazgowe, pilne, przenikliwe, krytyczne i bywają perfekcjonistami, a także skromne i roztropne.

WAGA, łac. Libra ( 23września – 22 października ). O Wagach powiada się, że są wytworne, dobroduszne, idealistyczne, romantyczne i inteligentne,często jednak niezdecydowane. Wagi jak to wagi – są wyważone,zarówno w swoich sądach, jak i emocjach, i lubią wszystko dokładnie rozważyć.

SKORPION, łac.Scorpius (23 października – 22 listopada ). Osoby spod tego znaku są namiętne, uczuciowe, tajemnicze, silne, mściwe i charyzmatyczne. Tak jak skorpiony są szybkie i śmiałe, a ich uderzenie zawsze pada w odpowiednim momencie.

STRZELEC, łac.Sagittarius ( 23 listopada – 21 grudnia). Gwiazdozbiór Strzelca przedstawia centaura mierzącego z łuku. Strzelce lubią przebywać na wolnym powietrzu, uprawiają sporty i lubią zwierzęta. Sa szczere i refleksyjne, ale również niespokojne, żądne przygód i pełne wigoru.

KOZIOROŻEC, łac.Capriconrus ( 22 grudnia – 19 stycznia ). Koziorożce to mocne, solidne osoby, które potrafią pokonać niebezpieczeństwa i wziąć na rogi przeszkody, jakie staną im na drodze. Są ambitne, dobrze zorganizowane, zdyscyplinowane, praktyczne i materialistyczne.

WODNIK, łac. Aquarius( 20 stycznia – 18 lutego ). Wodniki przedstawia się jako osobynie tuzinkowe, przyjacielskie i idealistyczne, często obdarzone wizją, choć równocześnie pełne rezerwy i uparte. Tradycyjne wyobrażenie Wodnika jako postaci trzymającej dzban wody ma symbolizować altruizm i umiejętności przychodzenia z pomocą.

RYBY, łac. Pisces ( 19lutego – 2o marca ). Jak przystało rybom, osoby spod znaku Ryb lubią wodę i pływanie. Są delikatne, wrażliwe, uczuciowe, obdarzone wyobraźnią i empatią, a także niezorganizowane i niepraktyczne.







2007-10-08 16:59:24
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 21 -Wróżenie z fusów

Tam, gdzie Ron widzi niewinnie wyglądający melonik, profesor Trelawney dostrzega groźną maczugę. Gdzie on widzi owieczkę, ona zauważa koszmarnego czarnego psa zwanego ponurakiem. Oboje wpatrują się w dno filiżanki Harry`ego i zajmują popularną formą wróżbiarstwa zwaną tasseomancją, czyli wróżeniem z fusów. Zwyczaj przepowiednia przyszłości na podstawie wyglądu herbacianych fusów zapoczątkowany został w Chinach, prawdopodobnie w szóstym wieku. Na Zachodzie herbata była nieznana aż do 1609 roku, kiedy holenderscy kupcy zaczęli sprowadzać ją ze Wschodu.
Chociaż nowy napój początkowo wzbudzał podejrzenia, mieszkańcy Francji przekonali się doń przed rokiem 1636, a w roku 1650 herbata dotarła do sklepów Anglii, gdzie ostatecznie stała się bardzo lubianym elementem codziennego życia. W połowie siedemnastego wieku picie herbaty było już powszechne, a z herbacianych fusów przyszłość odczytywali wróżbici w całej prawie Europie. Idea, na której zasadzało się wróżenie z fusów, nie była zupełnie obca Europejczykom, ponieważ starożytni Rzymianie zajmowali się ojnomancją – wróżeniem z osadów pozostawionych w kielichach po winie, a średniowieczni wróżbici studiowali wzory, jakie tworzył topiony wosk, ołów i inne substancje. Nowa sztuka jednak wymagała wiedzy dotyczącej przygotowania filiżanki do wróżenia, a także biegłości w interpretacji znaczeń dziesiątków, jeżeli nie setek rysunków, jakie mogą pojawić się na dnie filiżanki.
W osiemnastym i dziewiętnastym wieku ciekawi mogli z łatwo dostępnych broszur zaczerpnąć wiedzy na temat wszystkich aspektów tasseomancji ( od arabskiego tass, „filiżanka” oraz greckiego manteia, „wróżba” ). W rezultacie wróżenie z fusów stało się powszechne nie tylko w izdebkach wróżbitów, ale także w salonach możnych. Metody odczytywania fusów różnią się od siebie w szczegółach, lecz procedura opisana poniżej jest reprezentatywna dla większości z nich. Herbatę ( najlepiej ciemną odmianę chińskiej lub indyjskiej ) zaparza się z liści i nalewa do jasnej filiżanki bez użycia sitka.
Osoba, której przyszłość ma zostać przepowiedziana, wypija herbatę, zostawiając wszakże odrobinę cieczy na dnie oraz wszystkie fusy. Poruszywszy trzykrotnie filiżanką, stawia ją do góry nogami na spodeczku i uderza trzy razy w dno, aby większość liści wypadła. Następnie wróżbita bierze filiżankę i przygląda się wzorom z fusów pozostawionym na jej dnie i ściankach. Wszystkim wzorom utworzonym przez linie, punkty kształty geometryczne, a także rysunki podobne do roślin, zwierząt i przedmiotów przypisane jest odpowiednie znaczenie. Pojedyncza prosta linia na przykład wskazuje na ostrożne plany i spokój umysłu, dwie linie równoległe mówią zaś, że zapowiada się przyjemna podróż.
Koło z krzyżykiem na górze jest zwykle niepomyślnym znakiem nadmiernego ograniczenia, na przykład w więzieniu albo szpitalu, drzewo oznacza powodzenie, a żołądź zwiastuje dobre zdrowie. Im bliżej brzegów filiżanki mieści się rysunek, tym wcześniej przepowiadane wydarzenie nastąpi. Wydarzenie zwiastowane przez wzór na dnie filiżanki jest kwestią odległej przyszłości. Podobnie jak profesor Trelawney, wielu wróżbitów jest zdania, że tylko osoba o szczególnie wyostrzonych zdolnościach psychicznych jest w stanie prawidłowo zinterpretować wzór powstały z fusów. Zgodnie z tą teorią, herbaciane fusy stymulują intuicję wróżącego, który w ten sposób staje się zdolny do odczytania przyszłości i dostrzeżenia prawdy, które inaczej pozostałyby zakryte. Nie powstrzymuje to wcale tysięcy pozbawionych tego daru ludzi od zajmowania się tasseomancją choćby dla rozrywki.


2007-10-08 16:57:55
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 14 -Wróżenie z dłoni

Większość chiromantów analizuje obie dłonie. Lewa ma odkrywać cechy dziedziczne, natomiast prawa wskazywać na wybory, jakich trzeba będzie dokonać, oraz zwycięstwa i porażki, które mają nadejść. Każda linia i wzgórek dłoni badany jest osobno,lecz w całościowym odczycie bierze się pod uwagę zbiorowe znaczenie wszystkich cech dłoni.

Rzut oka na własne ręce odkrywa przed nami sporo linii – długich i krótkich,wyraźnych i delikatnych. Wiele wyszukanych systemów chiromancji przypisuje znaczenie każdej z nich, a także odległości między nimi oraz temu, w jaki sposób się przecinają. Każdy z systemów jednak bazuje się na tych zasadniczych liniach:

LINIA ŻYCIA: Wbrew powszechnym mniemaniom ( i sugestiom profesor Trelawney ) ta linia nie oznacza wcale długości życia, ale daje ogólny wgląd w jakość życia właściciela i jego witalność. Mocno zakrzywiona w dół, choćby krótka, wskazuje siłę fizyczną, natomiast względnie prosta mówi o ograniczonej odporności.

LINIA GŁOWY: Ta linia określa intelektualne możliwości. Odkrywa potencjał kreatywności, umiejętność koncentracji i rozwiązywania problemów. Długa linia wskazuje na zdolności skupienia się.

LINIA SRECA: Linia serca jest kluczem do zrozumienia emocji. Objawia sposób oddziaływania na innych oraz oczekiwania osoby względem miłości i związków.

LINIA LOSU: Pokazuje stopień sprawowania kontroli nad własnym życiem i okolicznościami zewnętrznymi. Wskazuje również, jak dobrze dana osoba radzi sobie z odpowiedzialnością i jaki czyni użytek z wrodzonych zdolności.

LINIA APOLLONA: Zwana również linią słońca, odzwierciedla wewnętrzne zadowolenie. Nie każdy ma linię Apollona, lecz jeśli ją na czyjejś dłoni ona widnieje, oznacza to, że ta osoba umie cieszyć się życiem i czerpać radość z pracy. W niektórych systemach długa linia Apollona wskazuje na przychylność fortuny.


2007-10-08 16:56:55
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Wprowadzenie

Kogo poślubię? Jak długo będę żyć? Który numer wygra? Czy to się będzie dobrze sprzedawać? Czy ten samolot się rozbije? Czy wygramy wojnę? Każdy, od zakochanego nastolatka po światowego przywódcę, chciałby wiedzieć, co niesie przyszłość. To dlatego wróżbiarstwo – czyli sztuka przepowiadania przyszłości – w jakiejś postaci było obecne w każdej kulturze w historii. Dzisiaj niemal w każdym mieście można znaleźć przedstawicieli najbardziej popularnych form wróżbiarstwa – astrologii, tarota, wróżenia z kryształowej kuli, czytania z ręki, numerologii i wróżenia z fusów, a jest to jedynie mizerna próbka setek metod odczytywania przyszłości, jakie rozwinęły się przez wieki.




2007-10-08 16:56:08
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 13-Tradycyjne interpretacje.

Oto tradycyjne interpretacje:

Balon – zanosi się na kłopoty

Banan – podróż w interesach

Berło – więcej obowiązków

Bębny – plotki

But – zmiana w karierze

Chmury – zwątpienie

Czajnik – przyjazny dom

Człowiek – nieoczekiwany gość

Diament – drogi prezent

Dom – stabilność

Drabina – postęp, ruch, sukces

Drzewo – sukces

Dynia – ciepły związek

Działo – niebezpieczeństwo, niesnaski, katastrofa

Dziurka od klucza – niechciane wiadomości

Dzwony – dobre wieści

Fajka – nowe pomysły

Filiżanka – wielki sukces

Flaga – niebezpieczeństwo

Gałąź – nowa przyjaźń

Gęś – zaproszenie

Gitara – romans na horyzoncie

Gniazdo – schronienie

Gołębica – łut szczęścia

Góra – podróż albo przeszkoda

Grzyb – spodziewaj się opóźnień

Gwiazda – pomyślność

Igła – szacunek innych

Instrument muzyczny – dobre towarzystwo

Jajko – płodność, urodzaj, wzrost

Jaszczurka – ukryci wrogowie

Kangur – nieoczekiwana podróż

Kapelusz – nowa sytuacja w pracy

Kieliszek wina – nowi znajomi

Klucz – odgadnięcie tajemnicy

Koło – miłość

Koperta – wieści

Koronka – delikatne sprawy

Kosa – dobre zbiory albo ostrzeżenie przed śmiercią

Kot – zdrada

Kotwica – podróż

Kozioł – nieszczęście

Krab – wróg u bram

Królik – sukces

Krzesło – niespodziewany gość

Krzyż – kłopoty

Książka – świadomość, nauka

Księżyc – miłość

Kwiaty – miłość, honor, poważanie

Lampa – zysk finansowy

Laska – potrzeba wsparcia

Lew – pomocni przyjaciele

Liść – powodzenie

Łopata – powodzenie w interesach

Łódka – wizyta przyjaciela

Miecz – spór z bliskim przyjacielem

Młotek – zwycięstwo nad przeciwnościami losu, ciężka praca

Moneta – zwrot długu

Motyl – szczęście

Mysz – niepewność finansowa

Nietoperz – rozczarowanie

Nożyczki – gniewne słowa, nieporozumienie rodzinne

Okno – pomoc przyjaciela

Oko – bądź ostrożny

Oset – wysokie ambicje

Osioł – przyda się cierpliwość

Owca – powodzenie

Pająk – powodzenie, pieniądze

Pajęczyna – knowania, komplikacje

Papuga – przeszkoda, niepokój P

arasol – strapienie

Pętla – zbliżające się niebezpieczeństwo

Pierścionek – małżeństwo

Pies – wierni przyjaciele

Piła – kłopoty z nieznajomymi

Piórko – więcej wysiłku

Podkowa – sprzyjające szczęście

Pszczoła – spotkasz przyjaciół

Ptak – poszczęści ci się

Ręka – przyjaźń

Rękawiczka – szczęście i honor

Róg – obfitość

Ryba – wiadomości z zagranicy

Schody – nadchodzi poprawa

Skorpion – wrogie intrygi

Skrzydła – wiadomość

Skrzypce – samotność

Słońce – szczęśliwość

Smok – zmiany

Sowa – skandal, podupadłe zdrowie

Stół – miłe spotkanie po latach

Strzała – złe wieści nadejdą pocztą

Syrena – pokusa

Szczur – niebezpieczeństwo, utrata czegoś

Szkielet – choroba

Sztylet – niebezpieczeństwo ze strony nieprzyjaciół

Świnia – trudności w związku

Tęcza – szczęście

Trójkąt – nieoczekiwane wydarzenie

Twarz – nowi przyjaciele

Waga – sprawiedliwość, sukces prawny

Wahadło – niezdecydowanie

Wazon – przyjaciel w potrzebie

Wąż – fałszywość, pokusa

Widelec – zejść z obranej drogi

Wiewiórka – dobrobyt w przyszłości

Winogrona – dobra zabawa w gronie przyjaciół

Wiosło – chwilowe kłopoty

Wodospad – bogactwo

Wół – konflikt ze wspólnikami

Zegar – ozdrowienie

Znak zapytania – niepewność, zmiana

Żaba – poprawa w interesach

Żołądź – dobre zdrowie

Żółw – krytyka

Żyrafa – nieporozumienie


2007-10-08 16:54:58
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 12-Sybilla

Temat: Sybilla - o kobietach przepowiadających przyszłość.

W mitologii Grecji i Rzymu sybille to kobiety znane z umiejętności przepowiadania przyszłości w ekstazie.

Legenda mówi, że w starożytnym świecie żyło dziesięć sybilli rozrzuconych po Egipcie, Babilonie, Persji, Libii i Grecji. Nosiły różne imiona, ale na cześć pierwszej greckiej wieszczki Sybilli, która podobno była córką Zeusa, wszystkie nazywano sybillami. Gdy większość wróżbitów wróżyła tylko wówczas,gdy ich o to poproszono, sybille prorokowały zawsze,kiedy odczuły natchnienie, często spisując swe przepowiednie na liściach.Przepowiadały wojny, groźne sztormy, a także narodziny i upadki władców i imperiów.

Najsławniejszą sybillą była Amaltea, znana jako Sybilla Kumańska, kapłanka boga Apolla. Według legendy przekazanej przez rzymskiego pisarza Owidiusza, Apollo zakochał się w niej i obiecał wszystko, czego zapragnie. Sybilla wskazała na kopczyk piasku i poprosiła o rok życia za każde ziarenko. Apollo spełnił jej prośbę. Niestety,Sybilla zapomniała poprosić również o wieczną młodość –błąd, który popełniło kilku innych mitycznych bohaterów- w związku z czym skazała się na coraz bardziej dojmującą starość i słabość. W końcu przeniosła się do podziemnej jaskini w Kume niedaleko Neapolu w Italii, gdzie przeżyła jeszcze tysiąc lat.

Inna znów legenda mówi o tym, co się wydarzyło, kiedy Sybilla Kumańska udała się do Tarkwiniusza, ostatniego króla Rzymu, i zaproponowała mu sprzedaż dziewięciu tomów swych przepowiedni dotyczących przyszłości Rzymu i losów królestwa. Król stwierdził, że cena, jakiej żąda,jest zbyt wygórowana i odmówił zapłaty, być może oczekując, że kobieta będzie się targować. Tymczasem Sybilla spaliła pierwsze trzy tomy. Rok później wróciła do króla i zaproponowała mu pozostałe sześć ksiąg po tej same jcenie. Kiedy król znów odrzucił jej ofertę, ponownie spaliła trzy księgi, po czym w kolejnym roku zaoferowała mu ostatnie trzy woluminy,znów po pierwotnej cenie. Pokonany Tarkwiniusz kupił je wreszcie i nigdy już więcej Sybilli niewidziano.

Historia Sybilli z Kume jest mityczna, ale przypisywane jej przepowiednie ( Księgisybillińskie ) naprawdę istniały. Zostały spisane– nie wiadomo przez kogo – w formie zagadek na palmowych liściach złożonych w księgi. Z tych kolekcji przepowiedni złożonych wświątyni Jowisza Kapitolińskiego oraz sugestii co do sposobów obłaskawiania bogów w ciężkich czasach przez wieki korzystał rzymski senat, dopóki nie spłonęły w pożarze w 83 roku przed naszą erą. Po tym wydarzeniu senatorowie posłali emisariuszy, by zebrali przepowiednie wyroczni na Sycylii i w Azji Mniejszej. Przechowywano je w świątyni Apolla w Rzymie aż do roku 408, kiedy zostały one zniszczone podczas bitwy.

Jeszcze długo po tym,jak zniszczone zostały księgi proroctw, Sybilla Kumańska fascynowała ludzi. W średniowieczu chrześcijańscy pisarze poddawali przypisywanie jej proroctwa ponownej interpretacji i dodawali do nich cos od siebie, tak że nagle okazało, się że przewidziała nadejście Jezusa Chrystusa. Jej autorytet rósł, aż dorównał autorytetowi proroków starotestamentowych– czemu piękny hołd złożył Michał Anioł, umieszczając Sybillę pośród czterech innych wyroczni na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie.



2007-10-08 16:53:32
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 46-Słowniczek

Mini słownik .

AEROMANCJA - Tym razem sęk nie w tym, żeby przepowiedzieć pogodę na przyszłość, ale w tym, by przyszłość przepowiedzieć z pogody. Zwolennicy aeromancji dopatrywali się znaków w zjawiskach atmosferycznych –grzmotach, błyskawicach, kształtach chmur, kierunku i sile wiatru albo obecności komet wokół słońca lub księżyca.Aeromancja, stosowana przez babilońskich kapłanów, należy do najstarszych systemów wróżbiarstwa.

ALEKTROMANCJA –Główną rolę w tej metodzie odgrywał kogut ( gr. Alektor). W sporych rozmiarów kole wypisywano litery, a na każdą znich kładziono ziarna pszenicy. Kolejność, w jakiej kogut zjadał ziarna - litera po literze – odsłaniała przesłanie. Jeśli wyrazy nie miały sensu, wróżbita musiał je zinterpretować. Zjedzone ziarna natychmiast zastępowano nowymi, aby ta sama literamogła pojawić się tyle razy, ile to było konieczne.

ALOMANCJA – w wielu częściach świata uważano kiedyś, ze sól ( gr. Als )ma magiczne właściwości. Wyznawca tej metody stawiania przepowiedni rzucał garść soli na płaską powierzchnie i starał się odczytać pojawiające się wzory. Ta praktyka może wiązać się z przesądem, że rozsypanie soli zwiastuje pecha, a rzucenie jej za siebie – zazwyczaj przez lewę ramię – przynosi szczęściel ub oddala niepowodzenie.

APANTOMANCJA –Wierzono niegdyś, że przypadkowe spotkania ( gr. Apante ) zezwierzętami niosą cenne wskazówki. W średniowiecznej Europie napotkany przypadkiem kozioł albo zając oznaczał bliskie powodzenie, szczególnie jeżeli taki zając uciekał właśnie przed sforą psów. Nietoperz, kruk i osioł były natomiast złowróżbne. Oczywiście interpretacje różnią się wzależności od kultury. W Stanach Zjednoczonych [ tak jak i w Polsce] czarny kot, który przebiegł komuś drogę, przynosi pecha,natomiast w Wielkiej Brytanii może przynieść szczęście.

ASTRAGALOMANCJA –Przepowiadanie przyszłości za pomocą kości do gry pochodzi ze starożytnego Egiptu. ( Zainteresowanych zaciekawi może fakt, że nazwa pochodzi od greckiego słowa astragalos, oznaczającego kostki i kręgi zwierząt, z których pierwotnie wykonywano kości. ) W ciągu wieków zaistniało wiele sposobów odczytywania wróżb. Bardzo prosty system, opisany w jednej ze średniowiecznych broszur, wymagał użycia trzech kości. Wyrzucenie trzech szóstek oznaczało spełnienie życzeń dwie szóstki i dwójka przepowiadały powodzenie, choć nie bez trudności.Jeśli wypadła szóstka i dwie czwórki, można było zapomnieć o całej sprawie – dane pragnienie było złym pomysłemi należało je zarzucić.

BIBLIOMANCJA –Potrzebna jest tylko książka. Wróżbiarz stawia pytanie,otwiera książkę na chybił trafił i z zamkniętymi oczami wskazuje fragment tekstu. Zdanie bądź cały akapit, na którym spoczął palec, to odpowiedź na pytanie albo przynajmniej komentarz. Przez wieki używano w tym celu Biblii, później jednak popularnością zaczęli się cieszyć klasycy – Homer,Wergiliusz i Szekspir. Właściwie każda książka nadaje się do bibliomancji.

GEOMANCJA – Rozsypujesię garść ziemi ( gr. Ge ) trzymanej w obu dłoniach i odczytuje kształty, jakie powstały. W późniejszej wersji, znanej jako geomancja papierowa, wróżbita stawia pytanie i z zamkniętymi oczami przykłada ołówek do kartki papieru i stawia znaki. Poodpowiednim czasie przerywa rysowanie i interpretuje uzyskane kształty.

HYDROMANCJA – Woda (gr. Hydor ) była istotną częścią kilku systemów wróżenia. W jednym z nich, praktykowanym w starożytnej Grecji, do zbiornika z wodą wrzucano pojedynczo trzy kamienie: okrągły, trójkątny i kwadratowy, a wróżbita oceniał pojawiające się koncentryczne fale, szukając w nich dających się zinterpretować wzorów.

KEROMANCJA – Ten stary i szeroko rozpowszechniony sposób polega na laniu wosku ( gr. Keros ) roztopionego w mosiężnym tyglu. Gorący wosk wlewa się powoli do misy z zimną wodą. Kiedy zetknie się z powierzchnią wody, zastyga, przyjmując rozmaite kształty, których interpretacją zajmuje się wróżbita. Wypracowane w ciągu wieków zwyczajowe interpretacje złożyły się na dający się z łatwością przyswoić system, przejęty później w tasseomancji, czyli wróżeniu z fusów.

KSYLOMANCJA – W czasach biblijnych wzory utworzone przez opadłe konary drzew,g ałązki i wszelkie inne kawałki drewna ( gr. Ksylon )leżące na ziemi poddawano uważnemu oglądowi i interpretacji. Początkowo wykorzystywano tylko te gałęzie, które w naturalny sposób znalazły się na ziemi. W późniejszych czasach pozbawione celowo części kory gałęzie rzucano na chybił trafił na ziemie. Wróżono z tych, które upadły pozbawioną kory częścią do góry.

MIOMANCJA
– Jest to wróżenie na podstawie wyglądu, koloru i odgłosów myszy ( gr. Mys ). Szeroka gama przepowiedni od wojny po głód opierała się na bezpośrednich obserwacjach myszy, czasem również szczurów, a także na widomych znakach ich obecności, jak ślady łap lub zębów. Grecki historyk Herodot donosił oklęsce armii poprzedzonej plagą szczurów. Zdaje sięj ednak, że była ona bardziej praktycznym powodem klęski niż jej zapowiedzią, ponieważ szczury poprzegryzały kołczany i łuki żołnierzy, czyniąc ich niemal bezbronnymi.

PEDOMANCJA – Podobnado chiromancji, z ta tylko różnicą, że zamiast dłoni interpretowano wygląd stóp. Ta metoda była powszechna wChinach.




2007-10-08 16:50:13
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 11 -Kryształowa kula

Teamat: Magiczne działanie kryształowej kuli.

Zaraz zapytam kryształową kulę...
Dzisiaj można usłyszeć te słowa wypowiadane z sarkazmem w odpowiedzi na pytaniadotyczące nieprzewidywalnej przyszłości. Jednakże dla tych,którzy na różne sposoby parają się wróżbiarstwem, kryształowa kula to poważna sprawa. W Hogwarcie profesor Trelawney uczy studentów trzeciego roku właściwego sposobu zaglądania w mglistąs ferę, zapewniając ich, że cierpliwość i zrelaksowanie zostaną wynagrodzone poznaniem nadchodzących zdarzeń.Harry, Ron i Hermiona odnoszą się do tego w najlepszym razie sceptycznie, lecz ci, którzy wierzą w proroczą moc kuli z kryształu, z pewnością nie są odosobnieni.


Chciaz kryształowych kul nie używano aż do wieków średnich, krystalomancja,czyli sztuka wpatrywania się w naturalny lub szlifowany kryształ,by zobaczyć przyszłość, jest częścią o wiele starszej tradycji.Wywodzi się od wróżenia poprzez wpatrywanie się w czysta lub lustrzaną powierzchnię, dopóki nie zaczną pojawiać się obrazy albo na niej samej,albo też w umyśle patrzącego. Wydaje się, że ta metoda wróżenia pod różnymi postaciami występuje we wszystkich kulturach.Wstarożytnej Mezopotamii wróżbiarze wlewali do mis z wodą oliwę i interpretowali pojawiające się na powierzchni kształty. Biblijny prorok Józef miał srebrny puchar, którego używał zarówno do picia, jak i do wróżenia. Starożytni Egipcjanie, Arabowie i Persowie wpatrywali się w misy atramentu,Grecy zaś, w nadziei, że otrzymają oświecającą wizję,woleli przyglądać się lśniącym lusterkom i polerowanemu mosiądzowi. Pierwszymi krystalomantami z prawdziwego zdarzenia byli Rzymianie,którzy wpatrywali się w polerowane, choć niekoniecznie jeszczeo krągłe, kryształy kwarcu i berylu.


Nawet jednak wówczas ktoś tak sceptycznie nastawiony jak Hermiona byłby mało skutecznym wróżbita, ponieważ kluczem do sukcesu były szczerość,pozytywne nastawienie i wiara. Doskonały wróżbita powinienbył być czysty tak duchowo, jak i fizycznie, a do każdego seansu musiał przygotować się kilkudniową modlitwą i postem. Wróżenie odbywało się zwykle w specjalnym pomieszczeniu, w którym panowała atmosfera uroczystej powagi.


Przygotowania i dbałość o szczegóły miały pomóc wróżbicie osiągnąć podczas seansu stan podobny do transu, dzięki któremu tym łatwiej w jego umyśle pojawiały się obrazy. Starożytni uważali, że wszystko, co wróżbici widzą, pochodzi od nich samych, nie z kryształu. Mimo to wróżbiarskie wizje traktowane byłyj ako prawdziwe przepowiednie, a nie zwyczajne sny na jawie.


Według niektórych tradycji najlepszymi wróżbitami były dzieci, ponieważ ich dusze były nieskalane, a umysły bardziej otwarte na wyobraźnię niż umysły dorosłych. Taką teorię przyjęła renesansowa Europa,w której można było zatrudnić dziecko do przewidywania przyszłości przez znane ze starożytności rytualne wpatrywanie się w kryształ, połączone z modłami, okadzaniem i wypowiadaniem magicznych słów. W tym samym czasiez arówno dzieci,jak i dorośli zaczęli używać kryształowych kul w bardziej praktycznych celach, jak na przykład ustalenie tożsamości kryminalistów czy odnajdowanie skradzionych bądź zagubionych rzeczy. Na przykład relacja z 1671 roku mówi o kupcu,który–bez przerwy okradany – postanowił przechadzać się o północy po okolicznych uliczkach w towarzystwie chłopca i dziewczynki,którym nakazał wpatrywać się w kryształ dopóty,dopóki nie ujrzą w nim podobizny złodzieja. Nigdy się nie dowiemy, czy udało mu się złapać właściwą osobę.


Bez wątpienia najznamienitsza kryształowa kula epoki renesansu należała do Johna Dee, cieszącego się wielką estymą angielskiego matematyka i astronoma, który otrzymał zadanie wyznaczenia przychylnego astrologicznie czasu koronacji królowej Elżbiety I w1558 roku. Dee z pełnym pasji zainteresowaniem podchodził do wróżenia z kryształów, uważając je za sposób porozumiewania się ze światem aniołów i duchów, które w jego przekonaniu posiadały wiedzę, jakiej nie możnabyło zdobyć nigdzie indziej. Sam miał kryształową kulę,którą opisywał jako „najjaśniejszą, najczystszą i najznakomitszą,wielkości jajka”.Niestety, bez względu na to, jak długo Dee wpatrywał się w swoją kulę,niczego nie mógł zobaczyć. Zamiast się poddać , zatrudnił Edwarda Kelly`ego, zawodowego wróżbitę, którego wielu uczonych uważa za oszusta.Obaj mężczyźni latami pracowali razem – Dee zadawał pytania,natomiast Kelly patrzył w kulę i udzielał odpowiedzi.Dee i Kellybyli też wspólnie autorami tomów przepowiedni spirytystycznych,jedna z nich dotyczyła egzekucji Marii, królowej Szkocji, która odbyła się w lutym 1586 roku. Kryształowa kulaJohna Dee przechowywana jest obecnie w British Museum w Londynie.


Podobnie jak Dee,niektórzy współcześni wróżbiarze używają swoich magicznych kul,by się porozumiewać ze światem duchów. Inni przepowiadają przyszłość lub zajmują się odszukiwaniem zaginionych.Większość z nich stosuje metody podobne do metod z wcześniejszych stuleci, choć ich przygotowania nie są aż tak rygorystyczne. Szczególną uwagę zwraca się na wygląd pomieszczenia,a samo wróżenie odbywa się zwykle przy ściemnionym świetle. Kryształow akula jest zazwyczaj idealnie okrągła, ma mniej więcej dziesięć centymetrów średnicy i możebyć biała, niebieska, fioletowa, żółta, zielona,opalizująca albo przezroczysta. Zgodnie z tradycja, kula spoczywa na stojaku z polerowanego hebanu, kości słoniowej bądź bukszpanu.Podczas seansu wróżbita może położyć kulę na stole lub trzymać ją w dłoni na tle czarnego obrusa.



Obecnie kryształowe kule często kojarzą się z komercyjna działalnością samozwańczych mediów i wędrownymi wróżbitami,którzy, jak profesor Marvel z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”,głoszą, że „wszystko widzą i wszystko wiedzą” ( Wlatach dwudziestych itrzydziestychdwudziestego wieku wodewilowy magik Claude Alexander Conlin wykorzystywał kryształową kulę jako symbol swych zdolności, by„wszystko wiedzieć, wszystko widzieć i wszystko powiedzieć”). Chociaższtukawróżenia zkryształowej kuli nie cieszy się już tak powszechnym szacunkiem jak w dawnych czasach, wciąż odgrywa istotną rolę w wielu kulturach. Na szczególną uwagę zasługuje fakt,iż obecnego Dalajlamę wykrył zespół mnichów, którzy jego tożsamość odkryli w zwierciadle jeziora Lhotso w Tybecie.



2007-10-08 16:47:25
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 9-Kotoptromancja

Temat: Coś o kotoptromancji.

Aż do siedemnastego wieku, kiedy zwierciadła stopniowo zaczęto zastępować kryształowymi kulami, zwierciadła były także rutynowo wykorzystywane do przepowiadania przyszłości. Pierwsze przypadki wróżenia z lustra ( czyli katoptromancji ) odnotowano w starożytnym Rzymie, gdzie niewielkie metalowe lusterka używane były do przewidywania długości życia osób chorych i starszych.Według jednego z przekazów greckiego podróżnika Pauzaniasza z drugiego wieku rzymscy wróżbici zanurzali lusterka w wodzie, po czym wyciągali je i ustawiali naprzeciw twarzy chorego. Jeżeli odbicie pacjenta było normalne, znaczyło to, że z pewnością wyzdrowieje. Jeżeli natomiast było zniekształcone,wróżyło to rychłą śmierć.



Katoptromancja osiągnęła szczyty popularności około roku 1200, wkrótce po tym, jak weneccy wytwórcy szkła udoskonalili metodę wytwarzania dużych, płaskich szklanych zwierciadeł. Europejscy katoptromanci nachylali lustra ku słońcu lub innemu źródłowi światła, by następnie „odczytać przyszłość” w tajemniczych wzorach światła i ciemności, których odbicia widzieli.

komentarze (0) | dodaj komentarz



2007-10-08 16:46:00
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 5 Horoskop

Temat: Horoskop i jego zastosowania.

Postawienie horoskopu wymaga mnóstwa pracy. Nie jest to bowiem tylko zbiór przepowiedni, ale również szczegółowa mapa ukazująca wygląd nieba w chwili, gdy urodziła się osoba, której stawia się horoskop. Aby sporządzić własny horoskop, przyszły astrolog musi znać dzień, miesiąc oraz rok urodzenia, a także miejsce i dokładną porę dnia. Dopiero mając te wszystkie informacje, może się skonsultować z efemerydą – tablicami podającymi dobowe pozycje Słońca, Księżyca i planet – aby w ten sposób się dowiedzieć, gdzie w zadanym momencie znajdowały się poszczególne ciała niebieskie. Ponieważ zaś efemerydy podają lokalizację tylko dla jednej pory dnia i jednej długości geograficznej ( zwykle dla południa bądź północy w angielskim Greenwich, które od 1884 roku jest międzynarodowym punktem odniesienia dla pomiaru czasu i długości geograficznej ), trzeba wykonać serię matematycznych obliczeń, by ustalić wygląd nieba w porze i miejscu konkretnych narodzin.

Tak uzyskane dane nanosi się na wykres astrologiczny, na którym zaznaczone jest położenie każdej planety względem znaków zodiaku,odległość miedzy planetami oraz kąty pomiędzy liniami łączącymi planety. Wykorzystując te informacje, a także zbiór tradycyjnych znaczeń przypisywanych poszczególnym planetom i znakom zodiaku, astrolog sporządza opis podstawowych cech charakteru, zdolności oraz mocnych i słabych stron danej osoby.

Aby przepowiedzieć przyszłość trzeba ponownie zajrzeć do efemerydy i odczytać położenie planet w przyszłości. Astrolog porównuje je następnie z położeniem ciał niebieskich z chwili narodzin i w ten sposób odgaduje, co delikwenta czeka w przyszłości.


2007-10-08 16:44:39
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 4 Historia Wróżbiarstwa

Temat:Historia wróżbiarstwa od starożytności.

Wiele wróżbiarskich systemów zrodziło się w starożytnej Mezopotamii ponad cztery tysiące lat temu. Wróżeniem zajmowali się tam kapłani, którzy studiowali ruch gwiazd i planet oraz badali wnętrzności zwierząt ofiarnych, by odnaleźć wskazówki co do pomyślności króla i społeczności. Niektórzy wróżbici szukali znaków na przyszłość, wprawiając się w trans i prosząc o pomoc duchy, inni znów odnajdywali je w przyrodzie. Zaćmienie, burza gradowa, narodziny bliźniąt albo sposób, w jaki dym unosi się w powietrze – niemal wszystko mogło zostać zinterpretowane jako zapowiedź tego, co ma nadejść.

W starożytnej Grecji i Rzymie wyróżniano dwa rodzaje wróżbitów: zawodowi, doskonale wykształceni wróżbici pracowali dla władców, natomiast zwykli służyli każdemu, kogo było na nich stać. Spośród oficjalnych wyroczni w Grecji największą chlubą cieszyła się wyrocznia delficka, do której przynoszono pytania, nierzadko w formie testu wielokrotnego wyboru, aby za pośrednictwem kapłanki uzyskać odpowiedź od samego Apollona. Królewscy wysłannicy z przyległych krain szukali u wyroczni rady w tak ważnych kwestiach, jak na przykład gdzie zbudować nową świątynię albo czy rozpocząć wojnę. W Rzymie nominowani przez państwo wróżbici zwani byli augurami, od łacińskiego słowa avis „ptak”, i garrire, oznaczającego „szczebiotać”, albowiem ich wielce szanowane usługi świadczone imperium zasadzały się na obserwacji ptaków.

Ze wszystkich ziemskich istot ptaki najbliższe były niebiosom, toteż łatwo zrozumieć, dlaczego były dobrymi sygnalizatorami tego, co może się podobać lub nie podobać bogom. Interpretacje opierały się na wielu rozmaitych informacjach, łącznie z liczbą i gatunkiem ptaków oraz ich sposobem latania, śpiewem i odgłosami, kierunkiem lotu i jego prędkości. Augurami byli Juliusz Cezar, Cyceron, Marek Antoniusz i inni znamienitsi Rzymianie. Mniej wybitni wróżbici dostępni byli prawie dla każdego ( niekiedy zezwalano na konsultacje nawet niewolnikom ), a przepowiadanie przyszłości w całym antycznym świecie było bardzo intratnym przedsięwzięciem.

Interpretacja snów i astrologia cieszyły się największym szacunkiem, choć popularna była również numerologia, wróżenie z wody ( krewniak wróżenia z kryształowej kuli )oraz chiromancja, a także rozliczne metody wykorzystujące ptaki, kości do gry, księgi, strzały, topory i inne zdumiewające przedmioty.

Zwyczajni wróżbici, z których wielu trudniło się także sprzedażą talizmanów i amuletów, nie cieszyli się już takim szacunkiem jak wróżbici z urzędu. O wiele częściej okazywali się oszustami, a kpiarze uwielbiali stroić sobie żarty z tych, którzy garnęli się do nich stadami po poradę w każdej błahej sprawie. Mimo sprzeciwu Kościoła wiele starożytnych systemów wróżbiarskich przetrwało do średniowiecza.

Profesjonaliści nadal działali w najważniejszych miastach, wędrowni wróżbiarze przenosili się z miasteczka do miasteczka, a po wsiach radą służyli wiejscy czarodzieje i tak zwane mądre. Warto zauważyć, że od czarowników oczekiwano nie tylko umiejętności zaglądania w przyszłość, ale również spoglądania wstecz. Nierzadko proszono ich o pomoc w odnalezieniu zguby, zidentyfikowaniu złodzieja, odszukaniu zaginionych albo zlokalizowaniu zakopanego skarbu ( przed wiekami, kiedy banki były jeszcze rzadkością wielu ludzi zakopywało swoje kosztowności w ziemi, a inni naturalnie starali się je odnaleźć i wykopać ). Zwykli śmiertelnicy mieli także możliwość powróżyć sobie samemu dzięki wiedzy nabytej z tanich ilustrowanych broszur dostępnych już w szesnastym wieku, poświęconych miedzy innymi chiromancji i astrologii.

Wróżbiarstwo pozostawało jednak głównie w rękach zawodowców, którzy twierdzili, że posiadają wiedzę, wykształcenie bądź dar niedostępny innym. W późniejszych wiekach arsenał wróżbity zasiliły dwa nowe systemy. Około połowy siedemnastego wieku, a wiec mniej więcej sto pięćdziesiąt lat po tym, jak w Europie pojawiły się karty, rozwinęło się wróżenie z kart, które wkrótce stało się charakterystycznym atrybutem cygańskich wróżbiarzy. Wróżenie z herbacianych fusów natomiast, choć praktykowane w Chinach od mniej więcej szóstego stulecia, zawitało do Europy dopiero w połowie osiemnastego wieku. Oba systemy szybko zyskały popularność, być może dlatego, że gra w karty i picie herbaty były wówczas częścią codzienności. Chociaż wiele starodawnych form wróżenia zarzucono, wszystkie wykładane w różnych szkołach magii i czarodziejstwa pozostają w użyciu po dziś dzień.






2007-10-08 16:42:08
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 4

1.Opisz swój jeden sen.
2.Opisz swój koszmar.

2007-10-08 15:47:25
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 3 Rodzaje snów

Temat: Najważniejsze rodzaje snów.

1. Sny erotyczne.

Sny erotyczne jest to pewna grupa snów, którą można zarazem łatwo i też trudno zidentyfikować. Łatwo możne te sny zidentyfikować z tego względu, że we wszystkich nich występują jakieś elementy związane z seksualnością człowieka. Trudność identyfikacji w przypadku snów erotycznych wiąże się z trudnością odczytania celu występowania tych snów. Sny erotyczne mogą być zarazem snami erotycznymi i dodatkowo mogą to być sny fizyczne, symboliczne, odreagowujące, odwrotne, czy też prorocze.

2.Koszmary.

Koszmar jest mroczną stroną marzeń sennych. Zamiast obrazów i scen, które sprawiają nam przyjemność albo które chcemy zapamiętać. Najbardziej charakterystyczną cechą każdego koszmaru jest uczucie lęku, bezradności i czasami paraliżu w obliczu zagrożenia. O ile niekiedy jest nam przykro, że sny się kończą, niektóre koszmary potrafią być tak przerażające, że rzeczywiście budzimy się z krzykiem.

Koszmary są reakcją na charakterystyczne sytuacje zagrożenia, z którymi ludzie spotykają się w ciągu swojego życia, począwszy od strachu przed nieznajomymi i lęku przed porzuceniem w niemowlęctwie, poprzez obawe przed zranieniem we wczesnym dzieciństwie, a kończąc na lęku przed niepowodzeniem, śmiercią i niedołęstwem we wczesnej starości ... Koszmary mogą stać się symbolicznym wyrazem specyfiki każdego etapu rozwoju.
Nic więc dziwnego, że koszmary często nawiedzają ludzi, którzy przygotowują sie do ważnych egzaminów, zmieniają pracę, lub opłakują stratę najbliższej osoby. W tym czasie nęka nas silny niepokój albo czujemy się bezradni, czasami pozbawieni wpływu na wydarzenia. Nasze koszsmary odzwierciedlają te uczucia, przybierając postać scenariuszy, w których stajemy się ofiarą sytuacji, nad którymi nie panujemy, kiedy nie jesteśmy w stanie pozytywnie wpłynąć na przebieg przerażających sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy.
Kiedy stres mija, kiedy znów zaczynamy czuć się bezpiecznie, ataki ustają.

3.Sny fizyczne .
Są to sny kształtowane przez fizyczne bodźce ze świata zewnętrznego, n.p. w rurach naszego mieszkania głośno płynie woda, a nam się śni że jesteśmy nad brzegiem morza, czy rzeki itp. W mieszkaniu dzwoni telefon – a nam się śni jakaś syrena, lub że słyszymy bicie dzwonów itp..

Zza okna dobiega warkot silników samochodowych – a nam się śni, że gdzieś jedziemy samochodem, albo jakaś burza itp.

Do tej samej kategorii można zaliczyć sny związane z odczuciami wpływów zewnętrznych na nasze ciało, np. kot, czy pies położył się na naszych nogach – a my śnimy, że ugrzęźliśmy w jakimś bagnie. Jest nam gorąco – śnimy że jesteśmy na pustyni, zimno – śnimy że jesteśmy na jakimś lodowcu itp. Przygnietliśmy własnym ciałem rękę – a śni nam się, że ktoś ją nam wykręca. Uwiera nas coś – śni nam się że ktoś nas kaleczy.

4.Sny fizjologiczne.

Sny kształtowane przez aktualne potrzeby ciała np. przed spaniem piliśmy dużo a nie zrobiliśmy, co należy – we śnie możemy poszukiwać toalety. Podobnie: nasz organizm odczuwa głód – nam się śni, że jesteśmy w restauracji, lub coś smakowitego przyrządzamy do jedzenia. Niektóre z takich snów informują o chorobach organizmu, zanim się one ujawnią – w takim przypadku sen ma cechy snu proroczego.

5.Sny psychiczne.
Są odbiciem dość silnych emocji jakie ostatnio przeżywaliśmy, często jest to przedłużenie tego, czym zajmowaliśmy się w ciągu dnia. Tu często odzywają się przeżycia związane z obejrzanymi filmami.

Do tej kategorii zaliczymy także sny związane z niezwykle silnymi przeżyciami wcześniejszymi np. przeżycia wojenne, czy sny o dzieciach po dokonaniu aborcji itp.

6.Sny o zmarłych.
To bardzo ważne sny. Sny są jedyną sferą, w której dusze zmarłych mogą kontaktować się z duszami osób żyjących. Cel tych kontaktów bywa różny – może być to powiadomienie o śmierci, może być to prośba o modlitwę, może być prośba o załatwienie jakichś niedokończonych spraw. Czasem bywa ostrzeżeniem przed jakimś niebezpieczeństwem, lub przygotowaniem do czegoś trudnego w naszym życiu.

Nie zawsze sen o zmarłych oznacza coś niedobrego, jednak gdy śni nam się osoba zmarła, która wyprowadza nas dokądś, można to potraktować jako zapowiedź śmierci osoby śniącej.

7.Sny prorocze.
Są to niezwykle rzadkie sny przewidujące przyszłość, przeważnie dotyczą zagrożenia życia.

8.Sny informacyjne, inspirujące.
To sny, w których otrzymujemy niezwykłe informacje. To właśnie o tym typie snów wspomniałam pisząc o rozwoju cywilizacyjnym. Wbrew temu co można by sądzić, sny te są właściwie dostępne każdemu człowiekowi, choć temat snu to już odrębna sprawa.

Z inspiracji sennych korzystało wielu wybitnych ludzi np. tacy muzycy jak Paganini, Beethoven, Schumann, pisarze i poeci – Goethe, Lewis Caroll, George Louis Stevenson, malarze (cały kierunek surrealizmu) ale i wielu reprezentantów innych kierunków i epok. Nawet nie przypuszczamy jak wielu wynalazków i odkryć dokonano dzięki snom, że wspomnę tu te najbardziej znane – jak słynna tablica Mendelejewa, czy głośna swego czasu wypowiedź niemieckiego chemika F.A. Kekule’go odkrywcy atomowej struktury benzenu, ktęry na konferencji naukowej w 1890 roku powiedział „Panowie, nauczcie się śnić”, gdyż odkrycia swego dokonał właśnie dzięki snom.

Laureat nagrody Nobla Niels Bohr – również w podobny sposób odkrył budowę atomu.

Specjalistą zaś w tej sztuce wykorzystywania snów był sławny wynalazca Thomas Edison, który wypracował sobie specjalną technikę zapamiętywania snów, z których czerpał inspirację do swych licznych wynalazków. Również Elias Howe – wynalazca maszyny do szycia znalazł we śnie rozwiązanie, któremu nie mógł podołać na jawie.

Wiadomo też jak wielka rolę odegrały tego rodzaju sny w życiu wielkich nauczycieli duchowych i ezoteryków.

Z inspiracji i informacji mogą korzystać nie tylko geniusze – także zwykli ludzie. Wiele tematów które tu przekazujemy – zwłaszcza część dotycząca astrologii i reinkarnacji – była mi przekazana w formie wykładów właśnie w snach. Z jednego z nich dowiedziałam się też o istnieniu jeszcze jednego rodzaju snów:

8.Sny egzaminacyjne albo testujące.
To niezwykły typ snów, niezbyt przyjemnych, w których podświadomość czyli dusza jest poddawana egzaminowi. W takim śnie znajdujemy się w jakiejś sytuacji, zazwyczaj trudnej, czasem ekstremalnej, w której musimy podjąć jakąś decyzję, dokonać jakiegoś wyboru. W moim przypadku pewien sen powtarzał się dotąd, aż podjęłam właściwą decyzję. W sytuacji zagrożenia zrezygnowałam z walki. Wtedy dopiero otrzymałam wyjaśnienie że to był egzamin i że niektórzy ludzie są poddawani takim egzaminom we śnie – nie muszą wtedy doświadczać takich sytuacji na jawie.





2007-10-08 15:46:47
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 2

1.Kim był William Dement?
2.Czym zasłużył się dla snów?

2007-10-08 15:40:29
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 10- Ultrakrutkie fale duszy

Temat: Piotrowicz Pawłow, H.Berger,K.Frobenius - omówienie.

1.>Piotrowicz Pawłow
Pawłow Iwan Piotrowicz Pawłow ur. 14 IX 1849 w Riazaniu w rodzinie wiejskiego kapłana. Kształcił się w początkowo w seminarium ale potem swoje zainteresowania skierował ku nauce. Jego prace naukowe na temat fizjologii od początku przynosiło mu uznanie i wyróżnienia. Po ukończeniu studiów przyrodniczych a potem medycznych kierował przez 10 lat pracownią fizjologii przy klinice Botkina. Członek wielu Akademii Naukowych mn. w Petersburgu oraz Royal Society w Londynie, od 1890 profesor Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu w zakresie farmakologii oraz fizjologii. Od 1891 kierownik wydziału fizjologii Instytutu Medycyny Doświadczalnej oraz Instytutu Fizjologii AN ZSRR. Twórca teorii o unerwieniu odżywczym serca (odkrył włókna nerwowe regulujące siłę skurczów serca). W okresie od 1888 do 1903 zajmował się badaniami fizjologii trawienia. Wprowadził nowe metody badania procesów trawiennych, które, nie zmieniając zasadniczo procesów trawienia, pozwalały na dokładną ich obserwację (przetoki przełykowe i żołądkowe). W czasie badań nad trawieniem dokonał ciekawych obserwacji zjawiska wydzielania śliny pod wpływem bodźców pokarmowych. W ten sposób zapoczątkował nową dziedzinę nauki nazwaną przez fizjologią wyższych czynności nerwowych, zajmującą się różnymi reakcjami organizmów ludzi i zwierząt wynikającymi z procesów nerwowych (odruch Pawłowa). Podstawowym pojęciem tej dyscypliny jest odruch warunkowy tzn. odruch nabyty w ciągu życia osobnika , na zasadzie jego indywidualnego doświadczenia. Nauce tej Pawłow poświęcił resztę swego życia, tworząc rzeszę współpracowników i uczniów, którzy po jego śmierci kontynuowali jego pracę. Jest również twórcą teorii tzw. drugiego układu sygnałów, która powstała w wyniku doświadczeń nad wyższymi funkcjami układu nerwowego ludzi i zwierząt. Opublikował: Wykłady o czynności mózgu (1927, wydanie polskie 1955), Dwadzieścia lat badań wyższej czynności nerwowej (zachowania się) zwierząt (1923, wydanie polskie 1952). Zmarł 27 II 1936 roku w Leningradzie
2.Hans Berger
Niemiecki psychiatra (1873-1941).
Wprowadził elektroencefalograf do badań doświadczalnych i klinicznych. Badania rozpoczął w 1902 roku, ale sukces tzn. zarejestrowanie elektrycznej aktywności mózgu człowieka po trepanacji jak i w przypadku czaszki nieuszkodzonej, osiągnął dopiero w roku 1924.
3.Frobenius Georg Ferdinand (1849-1917),
matematyk niemiecki. Profesor politechniki w Zurychu (1875-1892) i uniwersytetu w Berlinie (od 1892). Autor prac z zakresu teorii grup i ich reprezentacji (współpraca z I. Schurem) oraz teorii liczb.
4. Pojęcia:
EEG-Elektroencefalografia (EEG) - nieinwazyjna metoda diagnostyczna służąca do badania bioelektrycznej czynności mózgu za pomocą elektroencefalografu. Badanie polega na odpowiednim rozmieszczeniu na powierzchni skóry czaszki elektrod, które rejestrują zmiany potencjału (odprowadzenia jednobiegunowe) lub różnice w potencjale różnych części mózgu (odprowadzenie dwubiegunowe) i po odpowiednim ich wzmocnieniu tworzą z nich zapis - elektroencefalogram. Jeśli elektrody umieści się bezpośrednio na korze mózgu (np. podczas operacji) badanie nosi nazwę elektrokortykografii (ECoG). Pierwsze badanie EEG na człowieku przeprowadził Hans Berger, psychiatra z Jeny.
REM- lub sen paradoksalny - faza snu, w której występują szybkie ruchy gałek ocznych (ang. Rapid Eye Movement). Na tym etapie snu występuje wysoka aktywność mózgu, oddech jest nieregularny, wzrasta częstość skurczów serca. To właśnie w tym cyklu pojawiają się marzenia senne. Faza REM występuje okresowo, zajmując około 25% czasu snu u młodych osób dorosłych. Po tej fazie pojawia się faza NREM. Epizody snu REM normalnie powtarzają się co 90 minut i trwają od 5 do 30 minut. Sen REM daje mniej wypoczynku niż sen wolnofalowy i jest zwykle związany z pojawieniem się marzeń sennych. Chociaż jego funkcja nie jest znana, wydaje się, że jest szczególnie ważny dla zdrowia. Deprywacja snu REM u szczurów może doprowadzić do śmierci w ciągu kilku tygodni.






2007-10-08 15:39:06
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 1

1.Wyjaśnij co to jest sennik .
2.Rozwiń myśl"Marzenie senne".

2007-10-08 15:27:55
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 1

Temat:O śnie i snach.

Sen jest to stan czynnościowy ośrodkowego układu nerwowego, cyklicznie pojawiający się i przemijający w rytmie okołodobowym, podczas którego następuje całkowite zniesienie świadomości (por. świadomy sen) i bezruch. Sen charakteryzuje się ustępowaniem pod wpływem czynników zewnętrznych (zob. śpiączka)

Przeciwieństwem stanu snu jest stan czuwania. Granica pomiędzy tymi stanami jest płynna u zwierząt niższych (na przykład u żółwi).

Czy praca ze snami jest bezpieczna?
Jeśli ktoś zaczyna interpretować sny to może zastanawiać się, czy istnieje możliwość że praca ze snami może mu zaszkodzić. Takie myśli i pytania przychodzą do głowy zwłaszcza gdy usłyszy się opinie, że interpretacja snów może być szkodliwa a nawet niebezpieczna. Takie negatywne opinie najczęściej rozpowszechniają różni hierarchowie kościelni twierdząc, że jest to oparte na jakichś tajemnych mocach, że zahacza to o magię i okultyzm. Muszę przyznać że mnie takie opinie śmieszą, bo nie mają praktycznie żadnego uzasadnienia. Przecież można nawet w samej Biblii spotkać opisy niejednego snu nawet z ich interpretacją.

Sny i praca z nimi może być niebezpieczna tylko gdy ktoś nieodpowiednio do nich podchodzi. To nieodpowiednie podejście to całkowite opieranie się na snach. Ważne jest żeby sny traktować jako dodatek jako drogowskaz, a nie jako dokładną instrukcję jak żyć. Po prostu trzeba mieć umiar. Przykładowo porównałbym to do korzystania z komputera i internetu. Korzystanie z niego może być bardzo pomocne i może przynosić wiele korzyści dla użytkownika. Natomiast przesiadywanie przed nim ciągle może przerodzić się w uzależnienie. Zakazywanie jednak korzystania z komputera i internetu tylko dlatego, bo jest obawa że ktoś może się uzależnić jest bezsensowne i przypomina przysłowiowe wylewanie dziecka z kąpielą. Jeśli ktoś ma odpowiednie, rozsądne podejście do interpretacji snów i trafnie interpretuje sny to żadnych zagrożeń nie powinno być.

Dodatkowo muszę podkreślić, że interpretując sny różnym ludziom ani razu nie natrafiłem na sen, którego treść wskazywałaby i sugerowałaby żeby komuś wyrządzić jakąś krzywdę. To jest taki ciekawy fenomen snów. Sny zawsze jeśli przekazują rady to takie, które mogą pomóc śniącemu stać się lepszym lub takie rady które mogą pomóc uporać się z jakimiś problemami. Zdarza się nawet sporadycznie, że w snach można znaleźć wskazówki jak pomóc swoim najbliższym. Natomiast nigdy nie zdarza się, żeby były podawane w snach wskazówki jak komuś zaszkodzić.

Zwrócić muszę uwagę, że zdarzają się sny w których komuś wyrządzamy jakąś krzywdę np. zabijamy kogoś. Taki sen nie wskazuje jednak tego, że chcemy kogoś zabić lub że mamy to zrobić, ale sen ten ma określoną wymowę symboliczną. W przypadku snu, że zabijamy kogoś znajomego może to przykładowo symbolizować po prostu to, że tracimy z naszej winy z tą osobą kontakt. (Przy różnych szczegółach snu może to oznaczać też coś innego). Sny po prostu czasem w dość szokujący sposób przekazują pewne treści. Prawdziwą treść snu trzeba po prostu tylko trafnie odczytać.

Generalnie ja uważam praca ze snami nie jest szkodliwa jeśli rozsądnie się do nich podchodzi. Praca ze snami nie jest bardziej niebezpieczna niż korzystanie z internetu czy oglądania telewizji. To jest oczywiście moja prywatna opinia i można się z nią nie zgodzić. Najlepiej jest jednak samemu wyrobić sobie na ten temat opinię. Proponuję zwrócić szczególna uwagę na to, że jeśli praca ze snami mogłaby być niebezpieczna i mogłaby zaszkodzić to musiałyby być osoby, które przez interpretację snów w jakimś sensie ucierpiały. Nie słyszy się jednak zupełnie o takich przypadkach. Jedynie co się słyszy to o pozytywnych efektach pracy ze snami, a to dobitnie o czymś świadczy. Świadczy to o tym, że nie tylko nie należy bać się tłumaczenia własnych snów, ale nawet powinno się zainteresować tym tematem. Interpretując sny można naprawdę pomóc sobie i można sprawić że życie będzie lepsze i szczęśliwsze. Żeby jednak samemu się o tym przekonać to coś w tym kierunku trzeba zacząć robić.




2007-10-08 15:24:12
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 6

1.Wyjaśnij następujące związki frazeologiczne:
a)Damoklesa miecz
b)Dejaniry szata, suknia, koszula
c)narcyzm
d)wierna jak Penelopa
e)róg obfitości
f)ambrozja i nektar
g)ikarowe loty

2007-10-08 15:19:25
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 6 Związki frazeologiczne.

Temat: Związki frazeologiczne w mitach- omówienie.

Syzyfowa praca - bezcelowa, ciężka praca, niemająca końca; bezowocny trud.
Postawa prometejska - postawa nacechowana poświęceniem się jednostki dla dobra ogółu, dla idei; postawa nacechowana poświęceniem się jednostki dla dobra ogółu, dla idei.
Marsowa mina – zła, chmurna mina, zaciekła
Paniczny strach – bardzo się czegoś bać
Puszka Pandory - źródło nieszczęść, zła, kłopotów
Pięta Achillesowa - to, co jest czyjąś wadą, niedoskonałością lub co stwarza komuś problemy; słaba strona
pola elizejskie - w mitologii greckiej, kraina na zachodnich krańcach świata, nad Oceanem, gdzie panuje wieczna wiosna, wieje chłodzący Zefir.
prometejski ogień Prometeusz „ogień prometejski”, prometeizm – skrajne, bolesne poświęcenie się dla ludzkości ( romantyzm) „promethidion” C.K Norwid manifest o sztuce, która ma być rodzajem czynu pracy, malarstwo (Rubens, Tycjan), muzyka (L. v. Beethoven), porównanie do Boga i Chrystusa

2007-10-08 15:17:51
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 5

1.Kim była Pandora?
2.Kim był Prometeusz?
3.Co rozumiesz pod myślą "Ciekawość prowadzi do zguby".

2007-10-08 15:14:39
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 4

1.Napisz kim był Midas.
2.Z kąd pochodził.
3.Roziń myśl-"Chciwość bywa zgubna". Maximum 25 zdań.

2007-10-08 15:13:26
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 3

1.Przypomnij sobie o narodzinach świata w mitach.
2.Napisz kim był Zeus.

2007-10-08 15:11:53
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 2

2.Przygotuj się na omówienie autora "Mitologii".

2007-10-08 15:10:44
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Zadanie 1

1. Narysuj w paincie okładkę do podręcznika "Mitologia"- wymyśloną.

2007-10-08 15:09:48
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 5 Mit o Pandorze

Temat: Mit o Pandorze.

Prometeusz zrobił ludzi z gliny wypalanej w ogniu. Atena ożywiła ich, dała im siłę lwa, chytrość lisa, okrucieństwo tygrysa, dumę pawia, ale także tchórzostwo zająca. Wszyscy byli mężczyznami. Zeus uznaje, że są oni zuchwali jak ten, który ich zrobił, i postanawia ich ukarać.
Rozkazuje więc Hefajstosowi stworzenie przepięknej postaci kobiecej, którą Atena stroi w szaty. Zeus ożywia ją, a Hermes daje jej spryt. Trzy Charyty przyozdabiają ją naszyjnikami, Hory plotą dla niej wieńce. Jest pierwszą kobietą. Pandorą (‘tą, która otrzymała wszystkie dary’). Darem Zeusa jest naczynie zaopatrzone w precyzyjne instrukcje: nie może ono nigdy zostać otwarte. Hermes proponuje Pandorę jako żonę Prometeuszowi, ale ten – zwietrzywszy podstęp – odmawia. Kobieta zostaje zatem darowana jego bratu Epimeteuszowi. Mimo przestróg Prometeusz, by nie przyjmował darów od Zeusa, głupi Epimeteusz daje się oszukać i bierze kobietę. Ciekawska Pandora otwiera naczynie: wydobywają się z niego wszystkie nieszczęścia, które po ciuchu rozprzestrzeniają się po ziemi, nawiedzając śmiertelnych. Ostatnią, która wydobyła się z naczynia była jednak Elpis, Nadzieja, mająca wygląd zielonego ptaszka.
Przestroga: ciekawość prowadzi do zguby; nawet w najgorszym nieszczęściu zawsze istnieje nadzieja.


2007-10-08 15:07:42
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 4 Mit o królu Midasie

Temat: Mit o królu Midasie.


1. Mit:Midas jest królem Frygii, synem wielkiej bogini-matki Kybele i króla Gordiasa. Sylen, otyły towarzysz Dionizosa, zostaje pojmany pijany w ogrodach Midasa. Król rozpoznaje go i traktuje z honorami. Dionizos chce to wynagrodzić Midasowi i obiecuje mu spełnić jego życzenie. Król prosi, by wszystko, czego dotknie, zmieniało się w złoto. Zostaje wysłuchany. Wszystko więc się zamienia w złoto: liche metale, także glina, kamienie, ale i jedzenie, które próbuje jeść Midas, ulega przemianie. Ta szczególna zdolność skazuje więc króla na śmierć z głodu i pragnienia. Midas błaga Dionizosa, by go oswobodził od zgubnego daru. Bóg każe mu wykapać się w rzece Paktolos. Midas traci cudowną właściwość. Od tego momentu wody rzeki są bogate w ziarenka złota.
Przestroga: chciwość bywa zgubna.


2007-10-08 15:06:53
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 3 Podział mitów- Dedal i Ikar

Temat: Podział mitów.
Mit o Dedalu i Ikarze-przypomnienie mitu.

1.Mity dzielimy na:- teogoniczne (gr. theos ‘bóg’, gignomai ‘staje się, powstaje’) np. mit o narodzinach Ateny
- kosmogoniczne (gr. kósmos ‘świat’) np. Uranos i Gaja
- antropogeniczne (gr. ánthopos ‘człowiek’) np. o królu Midasie
- genealogiczne (gr. genealogia ‘historia rodu, rodowód’) np. o Prometeuszu
2. Mit o Dedalu i Ikarze.
Dedal jest wybitnym, ateńskim konstruktorem i architektem. Po zabiciu siostrzeńca Talosa, wynalazcy piłki i wiertła, musi schronić się na Kreci i stać się poddanym Minosa, kreteńskiego króla. Minos chcąc narzucić swą władzę jako jedynego króla Krety swym braciom, Sarpedonowi i Radamantysowi, prosi Posejdona o znak dla potwierdzenia swego autorytetu. Obiecuje, że jeśli bóg prześle mu dar, wkrótce otrzyma go z powrotem jako ofiarę. Z woli morskiego boga na plaży pojawia się biały byk. Minos zostaje królem, ale nie chce zabić wspaniałego zwierzęcia. Posejdon mści się sprawiając, ze królowa Pasifae, małżonka Minosa, odczuwa szalona miłość do byka. Dedal buduje krowę z drewna, która pozwoli królowej obcować z bykiem. W ten sposób narodzi się Minotauros. Dla ukrycia potwornego księcia Dedal buduje Labirynt, rozległą budowlę o ciemnych i krętych korytarzach. Minos po wojnie z Atenami, każe miastu wysyłać corocznie siedmiu i siedem dziewcząt na żer dla Minotaura. Do jednej z grup młodych ofiar dołącza Tezeusz. Zakochana w nim Ariadna, córka Minosa, pomaga mu zabić potwora. Dedal doradza księżniczce, by dała Tezeuszowi kłębek nici, które będzie mógł rozwinąć schodząc do podziemi. W ten sposób ateński bohater – po dokonaniu dzieła, które na zawsze uwolni jego miasto od daniny – odnajdzie wyjście. Rozgniewany Minos więzi w labiryncie Dedala i jego syna, młodego Ikara. Nie mogąc się wydostać zwykłą drogą, Dedal planuje ucieczkę przez okno lub świetlik. Robi dla siebie i dla syna skrzydła sklejone woskiem. Uciekają. Ikar zbliża się do słońca, by podziwiać jego blask. Wosk topi się od żaru i pióra odpadają, chłopiec spada do morza i ginie. Dedal dociera do Sycylii.
Przestroga: nigdy nie próbować przedsięwzięć ponad nasze możliwości.



2007-10-08 15:04:53
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 2 Jan Parandowski

Temat: Znany Autor "Mitologii"- Jan Parandowski.

Jan Parandowski (1895-1978) studiował nauki humanistyczne (m.in. filologię klasyczną, archeologię i historię sztuki) na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 1922-24 pracował jako kierownik literacki lwowskiej oficyny Altenberga, redagując serię przekładów. W roku 1929 przeniósł się do Warszawy, gdzie był m .in. redaktorem działu literackiego Polskiego Radia. W czasach okupacji brat udział w konspiracyjnym życiu kulturalnym. Po wojnie, jako profesor zwyczajny, objął katedrę literatury porównawczej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jako długoletni prezes polskiego PEN-Clubu reprezentował naszą literaturę na wielu światowych kongresach stowarzyszenia. Odbyt szereg podróży naukowo-badawczych do krajów południowej i zachodniej Europy, głównie do Grecji i Włoch. Wybitny prozaik (m.in. Niebo w płomieniach, Dysk olimpijski - nagrodzony w 1936 roku brązowym medalem na Olimpiadzie w Berlinie, Król życia. Zegar słoneczny), eseista (m.in. Trzy znaki Zodiaku, Eros na Olimpie, Alchemia słowa), tłumacz arcydzieł literatury klasycznej (m.in. Odyseja Homera i O wojnie domowej Cezara). Doskonały stylista, znawca i popularyzator kultury.



2007-10-08 15:00:08
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Lekcja 1

Temat: Lekcja organizacyjna - zapoznanie z przedmiotem.Ogólne pojęcia związane z MiL.

1.Omówienie programu nauczania.
2.Co to jest mitologia?
Mitologia jest zbiorem baśni o bogach i bohaterach.
3.Co to jest mit?
Mit (gr. mythos - "myśl, zamysł, temat rozmowy, opowieść, baśń") – opowieść o otaczającym ludzkość świecie, opisująca historię bogów, demonów, legendarnych bohaterów oraz historię stworzenia człowieka.
4.Pierwotne formy religi:
Animizm
Podstawą religii pierwotnych jest - animizm - wiara w istnienie świata duchowego, świata bytów potężniejszych od ludzi. Za zwykłymi rzeczami kryją się potężne moce, często postrzegane jako energia przenikająca całą rzeczywistość, lecz skoncentrowana zwłaszcza we wszystkim co niezwykłe, czasami też w szczególnych umiejętnościach ludzkich.

Pojęcie animizmu stworzył brytyjski antropolog i religioznawca Edward Burnett Tylor (1832-1917) w latach 70. XIX wieku. Według niego, wiara w duchy jest niezbędnym minimum do powstania religii i była najwcześniejszym stadium jej rozwoju. Tylor zaprezentował tę teorię w pracy zatytułowanej Primitive Culture (1871), przetłumaczonej na polski pod tytułem Cywilizacja pierwotna (1896-1898).
Menimizm
Ściśle związany z animizmem jest kult przodków, inaczej zwany manizmem. Słowo manes, zapożyczone z mitologii rzymskiej, znaczy zmarli przodkowie. Nie umierają oni całkowicie, ich dusze, obdarzone mocą, pozostają przy życiu i wywierają dobroczynny lub szkodliwy wpływ na losy potomnych, więc należy oddawać im cześć religijną, modląc się i składając ofiary.

Kult przodków przejawiał się w 2 formach: kultu przodków rodzinnych oraz kultu przodków rodowych, klanowych, plemiennych, założycieli miast i państw, którzy nierzadko bywali podnoszeni do rangi bóstw. Wiara ta była szeroko rozpowszechniona w społeczeństwach prehistorycznych i starożytnych (Chiny, Indonezja, Melanezja, Afryka).

Jednym z najczęściej występujących elementów w religiach pierwotnych jest tabu - słowo pochodzące z języków polinezyjskich (od tapu) i oznaczające zakaz: kontaktowania się z niektórymi osobami, zwierzętami lub przedmiotami, przebywania w pewnych miejscach, uczestniczenia w pewnych obrzędach, lub też wypowiadania pewnych słów.

Fetyszyzm

Innym elementem składowym wielu religii pierwotnych jest fetyszyzm, związany z kultem przedmiotów zwanych fetyszami, takich jak: drzewa, zwierzęta, kamienie, strumienie, muszle lub przedmioty wykonane sztucznie, takie jak figurki czy wisiorki. Specjalne zabiegi obrzędowe udzielają im mocy magicznej i w związku z tym ich czciciel oczekuje od nich określonego działania.

Obydwa terminy: fetyszyzm i fetysz, wprowadził francuski religioznawca Charles de Brosses (1709-1777) w swej pracy zatytułowanej Du culte des dieux fétiches ou parallele de l'ancienne religion de l'Egypte actuelle de la Nigritie (1760), twórca hipotezy, iż fetyszyzm stanowi pierwotną formę, a nawet źródło wierzeń religijnych.

Totenizm
Również często spotyka się w religiach pierwotnych totemizm - oparty na uznawaniu mistycznej więzi pomiędzy jednostką lub grupą, a określonym zwierzęciem, przedmiotem, rośliną lub zjawiskiem atmosferycznym, które stawało się totemem i jednocześnie godłem klanu, szczepu czy plemienia. Zwierzę totemiczne, uważane za przodka-opiekuna grupy społecznej, jest otoczone czcią i ochroną, której służy system zakazów tabu, na przykład zakaz zabijania zwierzęcia totemicznego i zakaz spożywania go.

Słowo „totem” wywodzi się z jednego z języków algonkińskich (Indian Ameryki Północnej), z języka ojibwa, Indian znad Wielkich Jezior, gdzie termin ototeman oznacza "on jest z mojego klanu". Wprowadził go do języków europejskich angielski podróżnik L. K. Long (1791). Naukowe badanie totemizmu rozpoczął James George Frazer (1854-1941), zadedykował tej tematyce dwie prace: Totemism (1887) i Totemism and Exogamy (1910).

Przez dłuższy czas antropolodzy sądzili, że totemizm stanowi typową formę organizacji wszystkich społeczności pierwotnych. Dalsze badania jednak poddały weryfikacji tę tezę, ponieważ formy, w jakich przejawia się totemizm są bardzo różnorodne, podobieństwa powierzchowne, a kontekst czasami nie ma związku z pokrewieństwem.

Totemizm jest dziś uważany za jeden z elementów religii i występuje razem z animizmem, głównie w społecznościach rodowych i można go spotkać u niektórych plemion Australii, Afryki i Ameryki Północnej. Jest też trudno zrozumiałym dla cywilizacji zachodniej systemem klasyfikacji, praktykowanym w społecznościach pierwotnych.

Pozostałością totemizmu jest wiara w bogów-zwierzęta, na przykład w religii antycznego Egiptu, gdzie wyobrażano sobie bogów pod postacią krokodyla, ibisa, kota, byka lub szakala.

Zoomorfizm

Kult zwierząt, zwany zoolatrią wynika z idei, że pewni bogowie wcielają się w zwierzęta, a jej konsekwencją jest zoomorfizm, czyli praktyka przedstawiania tych bogów w postaci zwierząt lub z cechami zwierzęcymi.



2007-10-08 14:54:48
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz

Program nauczania

Program nauczania do Mitów i Legend oraz do Wróżbiarstwa.

1.Na każdej lekcji każdy z was słucha i notuje co mówie.(notatki sprawdzam systematycznie).
2.Kiedy zadaje pytania zgłaszacie się -> .
3.Kiedy macie jakieś pytania używacie ? .
4.Zazwyczaj pytam dwie osoby na kazdej lekcji.
5.Kartkówki zapowiadam, bo uważam że każdy powinien się przygotować odpowiednio.
6.Sprawdziany zapowiadam tydzień przed.
7.Macie możliwość poprawienia oceny , zgłaszacie to po lekcji mi na priv lub na gg.
8.Zadania domowe oceniam i sprawdzam dokładnie- nie wolno kopiować należy wąłsnymi słowami.
9.I to by było na tyle.Mam nadzieje, że miło będzie się nam współpracować.


2007-10-08 14:41:45
Ilość komentarzy: 0 Dodaj komentarz


Copyright 2006 maxblog.pl
Grafika:GuGim
x
 Załóż swój blog! Lista przyjaciół